18 August 2017

இந்திய துணைத் தூதுவருடன் வடக்கு கிழக்கு வாழ் மலையக மக்கள் பிரதிநிதிகள் சந்திப்பு

வடக்கு கிழக்கு வாழ் மலையக மக்கள் ஒன்றியத்தின் பிரதிநிதிகள்  வவுனியாவில் யாழ் இந்திய துணைத்தூதுவர் ஆர். நடராஜை சந்தித்து கலந்துரையாடியுள்ளனா்.

குறித்த கலந்துரையாடலில்    இப்பிரதேசங்களில் வாழும் மலையக மக்களுக்கு இழைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் அரசியல் ரீதியான அநீதிகள் பற்றியும் திட்டமிட்ட ரீதியில் அம்மக்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் இல்லாமல் ஆக்கப்படுவது பற்றியும்   அபிவிருத்தி திட்டங்களில் காட்டப்படும் பாரபட்சங்கள் தொடர்பிலும் கலந்துரையாடப்பட்டது

கடந்த மாகாணசபை தேர்தலில் போட்டியிட்டு ஆயிரத்திற்கு சற்று கூடுதலான வாக்குகளை பெற்ற முஸ்லீம் வேட்பாளருக்கு இன நல்லிணக்கத்திற்காக ஜந்து வருடங்கள் முழுமையாக  மாகாண சபை உறுப்பினா் பதவி வழங்கிய கூட்டமைப்பினர் மலையக மக்கள் சார்பாக போட்டியிட்டு பத்தாயிரத்திற்கு மேற்பட்ட வாக்குகளைப் பெற்ற நடராஜானுக்கு  ஒரு வருடமும் எட்டாயிரத்திற்கு மேற்பட்ட வாக்குகளைப் பெற்ற ரவிக்கு  அதுகூட வழங்கப்படாமல் புறக்கணித்தமை பற்றியும் இங்கு சுட்டி காட்டப்பட்டது.

மேலும் போராட்ட காலங்களில் இம்மக்கள் வடக்கு கிழக்கு தமிழ்மக்களாக ஒருமித்து பார்க்கப்பட்டிருந்தாலும் கூட போராட்டம் முடிந்த தற்போதைய காலகட்டத்தில் பிரதேசவாத போக்குகளினால் அவர்கள் இரண்டாம் தர பிரஜைகளாக நோக்கப்படுகிறார்கள் கிளிநொச்சியில் தமிழ்க்கவியின் கட்டுரை வவுனியாவில் பொருளாதார மத்திய நிலைய அமைப்பு இழுபறியின்போது பிரசுரிக்கப்பட்ட துண்டுப்பிரசுரம் கௌரவ பா.உ ஶ்ரீதரன் அவர்களின் "வடக்கத்தியான்" பேச்சு, கச்சாய் சிவத்தின் உரையாடல் போன்ற நடவடிக்கைளுக்கு தமிழ் தேசியஸகூட்டமைப்பினர் இதுவரை எவ்வித வருத்தத்தையோ அல்லது கண்டனத்தையோ தெரிவிக்காமை பற்றியும் யாழ் இந்திய துணைத்ததூதுவருக்குச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது. எனக் கலந்துகொண்ட வடக்கு கிழக்கு வாழ் மலையக  மக்கள் பிரதிநிதகள் தெரிவித்தனா்

மயானங்கள், சாதி மற்றும் கம்யுனிஸ்ட்டுகள்

யாழ்ப்பாணத்தில் சாதி உறவுகள் மற்றும் மோதல்கள் வெவ்வேறு காலங்களில் வேறுபட்ட வடிவங்களை எடுத்துள்ளன. ஒடுக்கப்பட்;ட சாதியினரின் குடியிருப்புகளுக்கு அருகே உயர் சாதியினரின் மயானங்கள் அமைக்கப்படுவதன் காரணமாக ஏற்பட்ட மோதலின் விளைவாக மே,13ல் யாழ்ப்பாண பஸ்நிலையத்துக்கு முன்பாக ஒரு பெரிய ஆர்ப்பாட்டம் இடம்பெற்றது. புத்தூரில் உள்ள கலைமதி கிராமம் வரலாற்று ரீதியாகவே  யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு கம்யுனிஸ்ட் கோட்டையாக திகழ்ந்து வருகிறது, அவர்களின் கிராமத்தின் மத்தியில் உள்ள ஒரு மயானத்தின் காரணமாக ஒரு தீவிரமான போராட்டம் ஏற்பட்டதைத் தொடர்ந்து 23 கிராமவாசிகள் கைது செய்யப்பட்டு காவலில் உள்ளார்கள் மற்றும் 11 பெண்கள் உட்பட 30 பேர் பிணையில் வெளியே வந்துள்ளார்கள். மக்கள் குடியிருப்புக்கு அருகில் உள்ள அனைத்து மயானங்களையும் அகற்றக் கோரி இப்போது கலைமதி கிராமத்தில் ஒரு சத்தியாக்கிரகப் போராட்டம் பல வாரங்களாக நடைபெற்று வருகிறது. வேறு ஒடுக்கப்பட்ட கிராமங்களைச் சேர்ந்த  சாதியினரும் இந்தச் சத்தியாக்கிரகப் போராட்டத்தில் பங்கெடுத்து வருகிறார்கள், வேறு பலரும் தங்கள் ஒற்றுமையைக் காட்டுவதற்காக இங்கு வருகை தருகிறார்கள். இந்த சமீபத்தைய மோதல் பற்றி, புதிய ஜனநாயக மார்க்சிய லெனிசக் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் எஸ்.கே செந்திவேல் தனது கருத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார், யாழ்ப்பாணத்தில் சாதி விரோத போராட்ட வரலாறு தொடர்பாக  அவர்களது வேலை கலைமதி கிராமத்தில் கடந்த நான்கு தசாப்தங்களாக நடைபெற்று வருகிறது.
கேள்வி: புத்தூருடன் உங்களுக்கு ஒரு நீண்ட தொடர்பு உள்ளது மற்றும் குறிப்பாக கலைமதி கிராமம் இன்று போராட்டத்தின் மையமாக உள்ளது. இந்த மோதல் பற்றி விளக்க முடியுமா?
பதில்: 700 குடும்பங்களைச் சேர்ந்த 4,500 பேரைச் சனத்தொகையாகக் கொண்ட கலைமதி கிராம மக்கள், சமூக நீதி வெகுஜன அமைப்பின் ஆதரவுடன் ஒரு சத்தியாக்கிரக போராட்டத்தைத் தொடர்ந்து நடத்தி வருகிறார்கள். அவர்களது கோரிக்கை மக்கள் குடியிருப்புகளுக்கு அருகே உள்ள மயானங்கள் யாவும் அகற்றப்பட வேண்டும் என்பதாகும், புத்தூர் கலைமதி கிராமத்தின் பெரும் பகுதி மக்கள்  இதில் இரவு பகலாக பங்கேற்பதுடன் ஒரு சக்திவாய்ந்த மனச்சாட்சிப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்து வருகிறார்கள்.இந்த மக்கள் கூட்டாக ஒரு முடிவை எடுத்துள்ளார்கள். அவர்கள் தங்கள் தினக்கூலி வேலைகளைத் தொடர்ந்து செய்து வரும் அதேவேளை வெவ்வேறு ஆட்கள் அந்த நாட்களில் வேலைகளில் இருந்து விடுமுறை எடுத்துக்கொண்டு இந்தப் போராட்டத்தை ஒழுங்கு செய்வதில் தங்கள் சக்தியை பங்களிப்புச் செய்து வருகிறார்கள்.
இந்தப் போராட்டத்தை அவதானிப்பவர்கள், கிராமத்தின் பாரம்பரிய வழக்கம் மற்றும் வரலாறு உட்பட, இந்தப் போராட்டத்துக்கான கிராம மக்களின் அர்ப்பணிப்பைக் கண்டு அதிசயப்படுகிறார்கள். மற்றைய கிராமங்களுடன் ஒப்பிடுகையில் உண்மையில் இது ஒரு வித்தியாசமான  செயற்பாடாகும். அதேவேளை இந்தக் கிராமத்தில் உள்ள சனசமூக நிலையம், மாதர் சங்கம், விளையாட்டுக் கழகம் மற்றும் ஏனைய கிராம நிறுவனங்களுக்காக  ஒரு நிலையான தலைமை உள்ளது, அத்துடன் இந்த மக்களின்  சிந்தனையில் அரசியலும் கலந்துள்ளது. அவர்களின் போராட்டத்தின் அடிப்படையாக இருப்பது, ஒரு நூறு வருட காலமாக இந்தக் கிராமத்தில் உள்ள மக்கள் சாதி அடிப்படையில் ஒடுக்கப்பட்டு வருவதுதான்.
கேள்வி: மக்கள் அகற்றப்பட வேண்டும் என விரும்பும் இந்த மயானத்தின் வரலாற்றைப் பற்றி கூற முடியுமா?
பதில்: இந்த மயானம் மிகவும் பழமை வாய்ந்தது. ஆனால் அந்தக் காலத்தில் அதற்கு அருகே குடியிருப்புகள் இருக்கவில்லை. அதற்கு அருகிலிருந்த நிலங்கள் விவசாயத்திற்குப் பயன்படுத்தப் படாமல் புதர்கள்; வளர்ந்து கிடந்தன. ஆனால் சில தசாப்தங்களுக்கு முன்னர், அங்கு ஒரு அரசாங்க குடியேற்றத் திட்டம் ஒன்று மயானத்துக்குச் சொந்தமான சுமார் 15 லாச்சம் (150 பேர்ச்) நிலப்பரப்பில் ஆரம்பிக்கப்பட்டு சில கிராமத்தவர்களைக் குடியமர்த்தியது. அதைத் தொடர்ந்து காணிக்குப் பற்றாக்குறை நிலவியதால்  வேறு கிராமத்தவர்களும்கூட எல்லைகள் இல்லாமல் இருந்த மயானத்துக்குச் சொந்தமான காணியில் வீடுகளைக் கட்ட ஆரம்பித்தார்கள்,
மக்கள் மயானத்துக்கு அருகே குடியேறியதால், 2000 ஆண்டளவில் சில நடைமுறைச் சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகள் வரத் தொடங்கின. சடலங்கள் மயானத்தில் எரிக்கப்பட்டதால் புகையும் சாம்பலும் மக்களுக்குத் தொல்லை கொடுக்க ஆரம்பித்தன. பாதி எரிந்த நிலையில் கிடந்த சடலங்களை மிருகங்கள் சூழத் தொடங்கின. மக்கள் மயானம் அங்கு இருப்பதை எதிர்க்கத் தொடங்கினார்கள், மற்றும் 2010ம் ஆண்டளவில் மயானத்துக்கு எதிராக பரந்த அளவில் எதிர்ப்புக் கிளம்பியது. அங்கு கடைசியாக சடலம் எரிக்கப்பட்டது மூன்று அல்லது நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு ஆகும். இந்த வருட ஆரம்பத்தில் ஒரு சடலம் கொண்டு வரப்பட்டபோது அது கிராமத்தவர்களால் திருப்பி அனுப்பப்பட்டது, அந்தச் சடலத்தை மக்கள் குடியிருப்புக்குத் தொலைவில் உள்ள மற்றொரு மயானத்தில் கொண்டு சென்று எரிக்கும்படி கிராமத்தவர்கள் அவர்களைச் சமாதானப்படுத்தி அனுப்பினார்கள். அது ஒரு ஆதிக்க சாதியைச் சேர்ந்தவரின் சடலம், அதைத் திருப்பி அனுப்பியது சிலரைத் தொந்தரவுக்கு உட்படுத்தியது. அவர்கள் ஒரு விஷயத்தை நிரூபிக்க விரும்பினார்கள். அடுத்ததாக மற்றொரு குடும்பத்தினர் ஒரு சடலத்தைக் கொண்டுவர விரும்பினார்கள், இது ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட சாதியை சேர்ந்தவரது சடலம், ஆனால் உயர் சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் அதற்குப் பின்துணை வழங்கியிருந்தார்கள், மற்றும் இது மோதலாக மாறியது. காவல்துறையும் மற்றும் நீதிமன்றமும் தலையிடவேண்டி ஏற்பட்டது. சடலங்களை எரிக்கும் வாயு அறையுடன் கூடிய ஒரு உயரமான மதிலை மயானத்தில் அமைக்கவேண்டும் என்று நீதிபதி உத்தரவிட்டார். அதனால் மோதல் விரிவடைந்தது. கிராமத்தவர்களின் எதிர்ப்பை மீறி மயானத்தைச் சுற்றிக் கட்டப்பட்டு வந்த மதில் சுவரை பாதியிலேயே கிராமவாசிகள் உடைத்தெறிந்தார்கள், இதனால் பதட்டம் உருவாகியதுடன் மேலும் காவல்துறையின் நடவடிக்கைகளும் இடம்பெற்றன.
கேள்வி: இந்தக் கிராமத்தில் உள்ளவர்களின் கல்வியறிவின் நிலை என்ன மற்றும் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தை அவர்கள் எப்படி உழைக்கிறார்கள்?
பதில்: சமீப காலமாகத்தான் மாணவர்கள் சாதாரண தரம் மற்றும் உயர் தரக் கல்வியை கற்க ஆரம்பித்துள்ளார்கள், அது இந்தக் கிராமத்தின் கல்வியறிவு பின்தங்கியுள்ளதை பிரதிபலிக்கிறது. 1975ம் ஆண்டுவரை அவர்களால் அரை கிலோ மீற்றர் தூரத்தில் உள்ள புத்தூர் சோமாஸ்கந்தா கல்லூரிக்குக் கூடச் செல்ல முடியாமல் இருந்தது. அதனால் அவர்களது கல்விக்கான பாதை குறைவான நிலையிலேயே அடைபட்டுக் கிடந்தது. அவர்கள் பெரும்பாலும் தங்கள் கல்வியை ஐந்தாம் தரத்துடன் நிறுத்திக் கொண்டார்கள், ஆனால் இப்போது கலைமதிக் கிராமத்தில் இருந்து ஒரு இளம்பெண் தனது பல்கலைக்கழக கல்வியை நிறைவு செய்துள்ளார். இப்போது அந்தக் கிராமத்தில் கல்விக்கான ஒரு தாகம் காணப்படுகிறது.
கிராமத்தில் உள்ளவர்கள் பல வகையான தினசரி கூலிப் பணியில் ஈடுபட்டு வருகிறார்கள். வலிகாமம் கிழக்கின் ஒரு சுவராஸ்யமான குணாதிசயம் அது ஒரு செம்மண் பிரதேசம். ஆனால் அந்த மண்ணின் மேல் பகுதியில் கற்கள் காணப்படுகின்றன, இந்தக் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் நான்கு அல்லது ஐந்து பேர்களைக் கொண்ட குழுக்களாகச் சென்று அந்த கற்களை அகற்றி அந்த மண்ணை விவசாயத்துக்கு எற்ற நிலமாகத் தயார் செய்கிறார்கள். அத்துடன் அங்கு மரம் ஏறும் வேலைகளும் உள்ளன. தற்சமயம் அங்கு நூற்றுக்கும் மேலான ஆண்கள் மிதி வண்டிகளில் மீனைச் சந்தைப்படுத்தும் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளார்கள். அவர்கள் வருமானத்தைப் பெறுவதற்கு  இப்படியான சரீர உழைப்புகளில்தான் தங்கியுள்ளார்கள். இந்தக் கிராமத்தில் இருந்து நூற்றுக்கணக்கான பெண்கள் செம்மண் பிரதேசங்களான அச்சுவேலி  மற்றும் வளலாய் பகுதிகளுக்கு நாட் கூலி வேலைகளுக்குச் செல்வதை நாம் காண்கிறோம்.
கேள்வி: பெண்கள் குழுக்களாக அத்தகைய பண்ணைகளுக்கு வேலை செய்வதற்குச் செல்வதை நான் கண்டிருக்கிறேன். தொழிலாளர்களின் சமூக மற்றும் பொருளாதார நிலை என்ன மற்றும் அவர்களின் சம்பளம் எப்படி?
பதில்: பெண்களுக்கு விவசாய வேலை அவசியமானது, ஏனென்றால் அவர்கள் தங்கள் ஆண்களின் வேதனத்தில் மட்டும் தங்கள் குடும்பத்தினை தக்க வைத்துக்கொள்ள முடியாது. பெண்கள் நடவு மற்றும் வெங்காய அறுவடை போன்ற பணிகளில் ஈடுபட்டுள்ளார்கள். எனினும் ஆண்களுக்கும் மற்றும் பெண்களுக்கும் வழங்கப்படும் சம்பளத்தில் மிகப் பெரிய வித்தியாசம் உள்ளது. ஒரு ஆண் நாளொன்றுக்கு சுமார் 900 ரூபா சம்பளமாகப் பெற்றால் பெண்ணொருவர் அதில் பாதியையே தனத சம்பளமாகப் பெறுகிறார்.
இந்தக் கிராமத்தின் முக்கியமான பிரச்சினை இவர்களுக்கு காணிகள் இல்லாமைதான். மற்றும் நிலம் இல்லாமை, சாதீய ஒடுக்குமுறை மற்றும் பொருளாதார இழப்பு என்பன குறைவான ஊதியம் உட்பட வர்க்கீய அடக்குமுறைகளுக்கு வழி வகுக்கின்றது.
இந்தப் பின்னணியில் 1979ல் சாதி வன்முறையில் ஒரு தீவிரமான சம்பவம் இடம்பெற்றது. உயர்சாதிக் குண்டர்கள், ஒடுக்கப்பட்ட சாதியினர் தங்கள் கிணறுகளில் இருந்து நீரை இறைத்ததுடன் தங்களை இரக்கமின்றி அடித்துவிட்டதாக கூறினார்கள்
ஒடுக்கப்பட்ட சாதி மக்கள் அச்சத்துடன் வாழ்ந்தார்கள், ஒடுக்கப்பட்ட சாதி மக்கள் நாங்கள் அவாகள் நிலங்களில் வேலை செய்கிறோம், நாங்கள் அவர்களின் மரங்களின் கீழ் வாழ்கிறோம் எங்களால் அவர்களை எதிர்க்க முடியாது என்று சொன்னார்கள்.
இந்தச் சம்பவத்தைத் தொடர்ந்துதான் எங்கள் கட்சி அந்தக் கிராமத்தில் வேலை செய்ய ஆரம்பித்தது. அந்தக் கிராமத்தைச் சேர்ந்த பலமானவர்களும் சாதி விரோத கண்ணோட்டமும் உள்ள பன்னிரண்டு இளைஞர்கள் தங்கள்  இக்கட்டான நிலையைப்பற்றி எங்களிடம் வந்து பேசினார்கள். சாத்தியமான முயற்சிகள் பற்றி நாங்கள் அவர்களுக்கு எடுத்துரைத்தோம், அவர்களின் கிராமத்தில் உள்ள அதிகமான மக்களின் ஆதரவு இன்றி எங்களால் எதுவும் செய்ய முடியாது, சாதி அடக்குமுறைகளை எங்களால் எதிர்க்க முடியாது, எங்களால் நிலங்களைப் பெற்றுத்தர முடியாது, எங்களால் ஊதியத்தை உயர்த்த முடியாது என்று அவர்களுக்கு விளக்கினோம்.
அவர்கள் வேலைகளுக்குச் செல்லும்போது, அவர்களுக்கு பாணும் தேனீரும் வழங்கப்பட்டது, ஆனால் தேனீர் சிரட்டைகளிலோ அல்லது பாதி அறுக்கப்பட்ட போத்தல்களில்தான் வழங்கப்பட்டது. ஆனால் ஒரே தரத்திலேயே மக்கள் இந்தப் பழக்கங்களை எதிர்க்கவில்லை. முதலில் நாங்கள் தீர்க்கமான இளைஞர்களை ஏற்பாடு செய்து வேலை செய்தோம் மற்றும் ஒரு சன சமூக நிலையத்தை ஆரம்பிக்கும்படி நாங்கள் அவர்களுக்கு அறிவுரை வழங்கினோம். அந்த இளைஞர்கள் அதற்குச் சம்மதித்தார்கள் அவர்கள் ஒரு இளைஞர் குழுவை அமைத்து எங்களுடன் வேலை செய்தார்கள். சனசமூக நிலையம் திறமையாக செயற்பட அரம்பித்தது, மற்றும் கட்சியில் இணைந்துள்ள இளைஞர்கள் அதேபோல கிராமத்தில் உள்ள மற்றவர்கள் ஆகிய இருபகுதியினரின் ஒத்தழைப்புடனும் அது செயற்பட்டது.
கேள்வி: என்ன மாதிரியான போராட்டங்கள் முதலில் இந்தக் கிராமத்தில் முன்னெடுக்கப்பட்டன?
பதில்: அந்த நேரத்தில் அந்தக் கிராமத்தில் சுமார் 500 குடும்பங்கள் இருந்தன மற்றும் அவர்களது கிராமத்துக்கு ஒரு பாதை தேவையாக இருப்பதை நாங்கள் கண்டோம். ஒரு நோயாளியோ அல்லது ஒரு காப்பிணிப் பெண்ணையோ வைத்தியசாலைக்கு கொண்டு போகவேண்டி இருந்தால், வாகனத்தை அடைவதற்கு முன்பு அவர்களை மக்களின் தோட்டங்களுக்கு ஊடாக உள்ள நடைபாதை வழியாகச் சுமந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது. காணிச் சொந்தக் காரர்களிடம் பாதை கேட்டோம், நாங்கள் அரசாங்க அதிகாரிகளிடமும் கூடக் கேட்டோம், நாங்கள் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களை அழைத்து அவாகளிடம் கூடக் கேட்டோம், ஆனால் அவர்கள் எல்லோருமே எதுவுமே செய்ய முடியாது என்று சொல்லிவிட்டார்கள்.
பின்னர் நாங்கள் நிலமையை கிராம மக்களிடம் எடுத்துரைத்தோம், நாங்கள் பாதைக்காக சாத்தியமான ஒரு வரைபடத்தை வரைந்தோம். மனிதாபிமான எண்ணம் கொண்ட சிலர் அந்தப் பாதையின் சில பகுதியை விட்டுக் கொடுத்தார்கள். பின்னர் ஒரு இரவில் ஆண்களும் பெண்களுமாக சுமார் 1,000 பேர்கள் முழு இரவும் வேலை செய்தார்கள். நாங்கள் பத்து ட்ராக்டர் மண்ணுக்கு ஏற்பாடு செய்தோம் மற்றும் ஒரே இரவில் பாதையை போட்டு முடித்தோம், மக்களின் உதவியுடன் காணிச் சொந்தக்காரர்களின் காணிகளில் மண்ணைப் பரவினோம்.
மறுநாள் காணிச் சொந்தக்காரர்கள் அதிர்ச்சி அடைந்தார்கள் மற்றும் அவர்கள் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தினார்கள். அவர்கள் காவல்துறையை வரவழைத்தார்கள். சின்னம்மா என்று அழைக்கப்படும் பெண்ணை காவல்துறையினர் கைது செய்து சிறையில் அடைத்தார்கள், ஆனால் கிராமத்தில் இருந்த பெண்கள் பொறுப்புணர்வோடு இன்னும் அதிகமாக ஈடுபட்டார்கள். இறுதியில் காணி உரிமையாளர்களால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை, நாங்கள் வீதியைத் திறந்து கிராமத்துக்கு கலைமதி எனப் பெயர் சூட்டினோம்.
அடுத்த போராட்டம் கிராமத்தில் ஒரு கூட்டுறவுக் கடையை ஆரம்பிப்பதற்காக மேற்கொள்ளப்பட்டது, ஏனென்றால் பெரும்பாலான கிராத்தவர்கள் உணவு விநியோக முத்திiர்களைப் பயன்படுத்தினார்கள், அதைப் பல்வேறு கடைகளிலும் பயன்படுத்த வேண்டியிருந்தது. ஆனால் கூட்டுறவு அதிகாரிகள் ஒரு கூட்டுறவுக் கடையை ஆரம்பிக்க மறுத்துவிட்டார்கள். இறுதியாக அந்த நேரம் அரசாங்க அதிபராக இருந்த தேவநேசன் நேசையாவை அணுகினோம். அவர் அரச அங்கீகாரம் பெற்ற வியாபாரியின் கடை ஒன்றை உருவாக்குவதன் மூலம் எங்களுக்கு உதவி செய்வதாகச் சொன்னார். எனவே நாங்கள் அரச அங்கீகாரம் பெற்ற வியாபாரியின் கடையை உருவாக்கினோம் மற்றும் கிராமத்தவர்கள் தங்கள் எல்லா உணவு முத்திரைகளையும் இந்தக் கடைக்கே கொண்டு வந்தார்கள். இரவு நேரத்தில் வீடு திரும்பும் வேலையாட்களுக்கும் சேவை புரிவதற்காக அந்தக் கடை நாள் முழுவதும் செயற்பட்டது.
பாதை மற்றும் கூட்டுறவுக்கடை என்பனவற்றுக்காக நடத்திய போராட்டங்கள் வெற்றி பெற்றது மக்களுக்கு நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியது. கட்சியின் உதவி மற்றும் வழிகாட்டுதலுடன் மற்றும் மக்களின் ஒற்றுமையுடனும் இந்த இளைஞர்களின் தலைமையின் கீழ் தாங்கள் எதையும் அடையலாம் என்று அவாகள் நம்பிக்கை கொள்ள ஆரம்பித்தார்கள். அதுதான் எங்கள் பெரிய வெற்றியாக இருந்தது.
கேள்வி: காணிக்காக அங்கு என்ன மாதிரியான போராட்டம் நடைபெற்றது? மற்றும் எப்படி மற்றும் எப்போது கலைமதியில் அவர்கள் தங்கள் வீட்டுக்கான காணியை பெற்றுக் கொண்டார்கள்?
பதில்: மக்களுக்குச் சுத்தமாக சொந்த நிலம் கிடையாது. பெரும்பாலான காணி மழவராயன் என அழைக்கப்படும் ஒரு சக்திவாய்ந்த குடும்பத்துக்குச் சொந்தமாக இருந்தது. அவர்களின் காணியில் குந்திக் கொண்டிருந்த மக்கள் ஒரு சிறிய தொகையை சேமிப்பாகக் கொண்டிருந்தாலும்கூட, ஒரு சிறிய சீமெந்து வீட்டை என்றாலும் கட்ட வேண்டும் என விரும்பினார்கள், காணி உரிமையாளர்களால் அதற்கு அனுமதி வழங்கப்படவில்லை. 1990களில் காணிப் பிரச்சினைக்காக கிராமமே அணி திரண்டது, ஆனால் அதை எப்படி அணுகுவது என்பதில் பல்வேறு முன்னோக்குகள் இருந்தன. இறுதியாக காணி உறுதிகள் யாவும் காணி உரிமையாளர்களுக்குச் சொந்தமாக இருந்தது. எனவே மக்களுக்கு காணிகளை கொள்வனவு செய்வதற்கான தெரிவை வழங்கவேண்டும் என்று முடிவு செய்யப்பட்டது. காணி உரிமையாளர்களும் மக்கள் ஒழுங்குகளைச் செய்திருப்பதையும் அதிலிருந்து தங்களால் மீள முடியாது என்பதையும் கண்டு கொண்டார்கள். எனவே காணிகளை ஒரு சிறிய விலைக்கு விற்பதற்கு அவர்கள் சம்மதித்தார்கள். ஒரு குடும்பத்துக்கு இரண்டு லாச்சம் படி அந்தக் காணி வாங்கப்பட வேண்டும் என்று கட்சி பரிந்துரைத்தது, அதன்படி அந்தக் கிராமத்தில் உள்ள அனைவருக்கும் வீட்டுக் காணி பெற முடிந்தது.
அந்தக் கிராமம் அதிகமான குடிப்பழக்கம் மற்றும் வேறு தவறான பொருட்களின் பழக்கம் என்பனவற்றைக்  கொண்டிருப்பதற்கான பெயரைச் சம்பாதித்திருந்தது. பல்வேறு செயற்பாடுகள் ஊடாக கிராமத்தை நல்வழிப்படுத்த நாங்கள் முயற்சி செய்தோம். நாங்கள் ஒரு பெரிய வழியில் விளையாட்டுக்களை அறிமுகப்படுத்தினோம், குறிப்பாக உதை பந்தாட்டம் மற்றும் கர பந்தாட்டம் என்பனவற்றை. வயது வந்தவர்களுக்கு கல்வியறிவூட்டும் வகுப்புக்களையும் நாங்கள் ஆரம்பித்தோம். அத்தகைய நாளாந்த செயற்பாடுகள் ஊடாக கிராமம் மாற்றம் பெற்றது.
கேள்வி: கம்யுனிஸ்ட் கட்சி கோவில் நுழைவு மற்றும் சம ஆசனம் போன்ற பல பாரிய சாதி எதிர்ப்பு போராட்டங்களை 1960 மற்றும் 1970களின் ஆரம்பங்களில் தலைமையேற்று நடத்தியது. அத்தகைய போராட்டங்கள் பல கிராமங்களில் இடம்பெற்றன ஆனால் சாதி எதிர்ப்பு மற்றும் முற்போக்கான அணி திரள்கை என்பன அந்தக் கிராமங்கள் பலவற்றிலும் தொடரவில்லை. அதேவேளை உங்கள் கட்சி புத்தூரில் ஒரு அடித்தளத்தைக் கொண்டிருக்கிறது, மற்றைய கிராமங்களில் இடதுசாரியின் சரிவுக்கு காரணம் என்ன?
பதில்: நாங்கள் புத்தூரில் பணியாற்றுவதற்கு நீண்ட காலத்துக்கு முன்பே, கம்யுனிஸ்ட் கட்சி சாதி எதிர்ப்பு பிரச்சாரத்தை ஒக்ரோபர் 1966ல் ஆரம்பித்தது. பல்வேறு கிராமங்களைச் சோந்த ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட மக்கள் அந்தப் போராட்டங்களில் கலந்து கொண்டார்கள். சங்கானை, மட்டுவில், கரவெட்டி, நெல்லியடி, அல்வாய், பருத்தித்துறை, மந்துவில் மற்றும் பொலிகண்டி போன்ற கிரமங்களில் இருக்கும் மக்கள் எங்கள் கட்சியுடன் இணைப்புக்களைக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 1966 மற்றும் 1971ல் இடம் பெற்ற போராட்டங்களில்  கிட்டத்தட்ட 15 பேர்கள் வரை இறந்துள்ளார்கள். அந்தப் போராட்டங்களில் பெற்ற வலிமை காரணமாகத்தான் கட்சி பெரிய காணிப் போராட்டங்கள நடத்தியது, நிலமற்றவர்களுக்கு நிலம் மற்றும் வாழ்வாதாரங்கள் கிடைக்கவேண்டும் என கட்சி விரும்புகிறது.
ஆனால் 1971 ஜேவிபி கிளர்ச்சியின் விளைவாக எங்கள் கட்சிக்கு பாரிய அடக்குமுறைக்கு முகம் கொடுக்க நேரிட்டது. எங்கள் தலைவர்கள் பலர் கைது செய்யப்பட்டார்கள் மற்றும் எங்களில் பலர் ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாக தலைமறைவாகச் சென்றார்கள். தரப்படத்தல் மற்றும் தமிழ் மாணவர் இயக்கங்களின் எழுச்சி என்பனவற்றால் தமிழ் தேசியவாதம்கூட 1970களில் எழுச்சி பெற்றிருந்தது. அடுத்ததாக அமிர்தலிங்கம், சிவசிதம்பரம் மற்றும் நாகநாதன் போன்ற பல பிற்போக்கான தமிழ் தேசியவாதிகள் 1970 தேர்தலில் தோல்வியடைந்திருந்தார்கள்.
அதன் திருப்பமாக அவர்கள் தமிழ் ஈழக் கோரிக்கையை முன்வைத்தார்கள். அவர்கள் ஒரு குறுகிய இனவாத அரசியலை முன்தள்ளவும், அத்தகைய அழைப்பின் மூலம் இடதுசாரிகளையும் தோற்கடிக்கவும் விரும்பினார்கள். தமிழ் இளைஞர்கள் ஆயுதம் ஏந்தியபோது ஏற்கனவே போராளிக் குணம் கொண்டிருந்த ஒடுக்கப்பட்ட சாதி இளைஞர்கள் இடது சாரி சுலோகங்களை முன்வைத்த ஆயுதக் குழுக்களில் இணைந்தார்கள். திறந்த பொருளாதாரக் கொள்கைகளினால் கிராமங்களில் இருந்துகூட பலபேர்கள் வெளிநாடுகளுக்கு புலம்பெயர்ந்தார்கள். அரசியல் இடைவெளி சுருங்கியதால் எங்ளால் முடிந்த இடைவெளியை நாங்கள் பயன்படுத்திக் கொண்டோம். புத்தூரில் எங்கள் பணி மக்களின் தேவைகளில் கவனம் செலுத்தவதும் மற்றும் எங்கள் ஆதரவினை மக்களுக்கு வழங்குவதும் ஆகும். கிராம மக்களும் கூட எங்களுடன் கலந்தாலோசித்த பின்னரே தங்களின் முக்கிய முடிவுகளை எடுக்கிறார்கள்.
கேள்வி: எந்த வகையான ஒற்றுமையை மற்றைய சமூகங்கள் மற்றும் தென்பகுதி என்பனவற்றிடம் இருந்து நீங்கள் எதிர்பார்க்கிறீர்கள்?
பதில்: நாங்கள் ஒரு இடது கட்சி மற்றும் தென்பகுதியில் உள்ள இடதுசாரிக் கட்சிகளுடன் நாங்கள் தொடர்புகளைக் கொண்டுள்ளோம். எங்கள் போராட்டங்கள் பற்றி நாங்கள் அவர்களுக்கு அறிவித்து வருகிறோம். நாட்டின் ஏனைய பகுதிகளில் உள்ள முற்போக்கான போராட்டங்களுக்கு சாதாரணமாக நாங்கள் ஆதரவு தெரிவித்து வருகிறோம், அவர்கள் எங்களின் இந்த மயானப் போராட்டத்தைப் பார்த்து அதற்கு ஆதரவு தரவேண்டும் எனவும் விரும்புகிறோம். இந்தப் பிரச்சினையை வெளிப்படுத்தி மத்திய அரசாங்கத்துக்கு அவர்கள் அழுத்தம் கொடுக்க வேண்டும் என நாங்கள் விரும்புகிறோம்.
இது நியாயமான ஒரு ஜனநாயகப் போராட்டம். வெறுமே ஒரு கிராமத்துக்கு மட்டுமல்ல ஆனால் பல்வேறு வகைகளில் சாதியினால் ஒடுக்கப்படும் அனைவருக்கும் இழைக்கப்படும் அநீதி.
இது மக்களின் தினசரி வாழ்க்கையைப் பற்றியது மற்றும் இந்தக் கிராமத்திலுள்ள மக்கள் முற்போக்கான போராட்டங்களுக்கு ஆதரவு வழங்குகிறார்கள். அத்தகைய ஒரு போராட்டத்தில் மக்கள் இருக்கும்போது, இடதுசாரிகள், விவசாயிகளுடன் வேலை செய்பவர்கள் மற்றும் அனைத்து முற்போக்குவாதிகள் ஆகிய அனைவரும் இந்தப் போராட்டத்தை ஆதரிக்க வேண்டிய மிகப் பாரிய பொறுப்பைக் கொண்டுள்ளார்கள்.

அகிலன் கதிர்காமர்
புதிய ஜனநாயக மார்க்சிய லெனிசக் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் எஸ்.கே செந்திவேலுடன் ஒரு நேர்காணல்.

தேனீ மொழிபெயர்ப்பு;: எஸ்.குமார்

22 July 2017

மனோநிலை மாற வேண்டும்.

நாட்டில் மீண்டும் அரசியல் நெருக்கடிகள் அதிகரிக்கத் தொடங்கியுள்ளன. சிங்கள பௌத்த மேலாண்மைத்தனம் பகிரங்கமாக மேலெழத்தொடங்கியுள்ளது. சில இடங்களில் மிக வெளிப்படையாகவே பிக்குகள் முஸ்லிம்களின் மீதும் தமிழர்களின் மீதும் தங்களுடைய சண்டித்தனத்தைக் காட்ட முற்பட்டுள்ளனர். சிங்கள பௌத்த அமைப்புகளும் சிங்கள இனவாதிகளும் அரசியல்வாதிகளில் ஒரு தொகுதியினரும் ஏனைய இனங்களை நோக்கி எச்சரிக்கைகளை விடுத்து வருவது அதிகரித்துள்ளது. பலரும் குறிப்பிட்டு வருவதைப்போல யுத்த வெற்றியானது சிங்கள பௌத்த மனோநிலையை இவ்வாறு ஆக்கியுள்ளது என்றே படுகிறது. இதனால் தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் சமூகங்கள் பதற்றமடையத் தொடங்கியுள்ளன.
இந்தப்போக்கின் உச்சமாக, அரசியலமைப்புத்திருத்தத்திற்கு மகாநாயக்க தேரர்களின் ஒத்துழையாமை அல்லது மறுப்பு இருக்கிறது. அந்த மறுப்புக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்க முடியாத நிலையில் தேரர்களின் கால்களில் வீழ்ந்து கிடக்கின்றனர் தலைவர்கள். பன்மைச் சமூகங்களுக்குப் பொருத்தமான முறையில் ஆட்சியையும் சட்டங்களையும் அரசியல் சாசனங்களையும் கொண்டிருக்க வேண்டிய நாட்டில் ஒரு இனத்துக்கும் ஒரு மதத்திற்கும் முன்னுரிமை அளிக்கும் போக்கே வலுப்பெற்று வருகிறது. இது நிச்சயமாக இனவிரோத நடவடிக்கையே.
இத்தகைய இனவிரோத நடவடிக்கைகளைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கும் தடுப்பதற்கும் நாட்டின் தலைமைப்பீடத்திடம் எத்தகைய அக்கறைகளும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. எனவேதான் இனங்களை நெருக்கடிக்குள்ளாக்கி, நாட்டைக் கலவரச் சூழலுக்குள் தள்ளிவிடும் இந்தப் போக்குக்கு எதிராக அரசாங்கத் தரப்பிலிருந்து எத்தகைய சட்ட நடவடிக்கைகளும் கட்டுப்பாடுகளும் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. தவிர, இந்த அபாயப் போக்கைக் கண்டித்தும் எதிர்த்தும் சிங்களச் சமூகத்திலிருந்து குறிப்பிடத்தக்களவுக்கு எதிர்ப்புக் குரல்களும் எதிர்நடவடிக்கைகளும் மேற்கொள்ளப்படுவதாகவும் தெரியவில்லை. ஆனால், அந்தப் பொறுப்பு சிங்களச் சமூகத்திற்குண்டு.
ஆட்சி அதிகாரத்தை சிங்கள பௌத்த மேலாதிக்க சக்திகளே வைத்திருக்கின்றன. நாட்டில் பெரும்பான்மையினத்தைச் சேர்ந்தவர்களாகவும் இவர்களே உள்ளனர். ஆகவே மிகப்பொறுப்பாகவும் கண்ணியமாகவும் நடந்து கொள்ள வேண்டிய பொறுப்பு சிங்களத் தரப்பினருக்கே அதிகமாக உண்டு. ஆனால், இந்தப் பொறுப்பை உணர்ந்து சிங்களத் தரப்புச் செயற்படுவதாகத் தெரியவில்லை.
தீய சக்திகள் நாட்டை நெருக்கடிக்குள்ளாக்கும்போது, அதைக் கண்டும் காணாதிருக்கிறது சிங்களச் சமூகம். ஒரு செயல் நீதியற்றது என்று தெரிந்து கொண்டே அதைப்பற்றிப் பொருட்படுத்தாமல் விடுவது அல்லது கண்டும் காணாமல் விட்டு விடுவது எவ்வளவு பெரிய குறைபாடு? அது பெருந்தீ்ங்கை விளைவிக்கக்கூடியது என்ற வரலாற்று அனுபவத்தையும் அறிவையும் தெரிந்து கொண்டே புறக்கணிப்பது எவ்வளவு அநீதியானது? ஆனால், என்ன செய்ய முடியும்? என்ற கேள்வியைக் கேட்பதைத் தவிர்த்து.
ஆகவே வரலாறு முன்னோக்கி நகர்வதற்குப் பதிலாக பின்னோக்கித் திரும்பியுள்ளது என்றே கொள்ள வேண்டியுள்ளது. பின்னோக்கித் திரும்பும் வரலாறு என்பது நாட்டுக்கும் மக்களுக்கும் நெருக்கடிகளையே கொடுக்கும். அது மீண்டும் இருண்ட யுகங்களையே உருவாக்கும். இப்பபொழுது ஏறக்குறைய அப்படியான ஒரு நிலைதான் காணப்படுகிறது. 
கடந்த காலத்தில் இன முரண்கள் இந்த நாட்டை எப்படி அழிவுக்குக் கொண்டு சென்றன என்பதை யாருக்கும் விளக்க வேண்டியதில்லை. முப்பது ஆண்டுகால யுத்தத்தின் படிப்பினைகள் அதைத் தெளிவாகச் சொல்லும். யுத்தமும் இனப்பகைமையும் அதனால் ஏற்பட்ட இடைவெளிகளும் வெளிச்சக்திகளின் தலையீட்டுக்கு எவ்வாறெல்லாம் இடமளித்தன என்பதையும் விளக்க வேண்டியதில்லை. அவையும் செழிப்பான வரலாற்று அனுபவங்களாக உள்ளன. இந்த அவலக்காலத்தில் யார் யாருடைய கால்களையெல்லாம் பிடிக்க வேண்டியிருந்தது என்பதை ஒரு கணம் கண்களை மூடி யோசித்தால் புதிய ஞானம் பிறக்கும்.
ஆனால், இலங்கைச் சமூகத்தினரிடம் ஒரு பெரிய உளவியற் சிக்கல் அல்லது உளக்குறைபாடு உள்ளது. அவர்கள் தங்களுக்குள் இணக்கம் காணமாட்டார்கள். தங்களுக்குள் ஒருவரை ஒருவர் நேசிக்கவும் புரிந்து கொள்ளவும் இணங்கி வாழவும் தயாரில்லை. பதிலாகப் பிறரின் கால்களில் வீழத் தயாராக இருக்கின்றனர். இது எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்தனமாகும்.
கடந்த 30 ஆண்டுகால இலங்கை அரசியல் என்பது வெளிச்சக்திகளின் நேரடியான, மறைமுகமான தலையீட்டுக்கும் அழுத்தங்களுக்குமே இடமளித்தது. இன்னும் இந்த நிலையிலிருந்து நாடு மீளவில்லை. அதனால், நாடு இன்றும் சுயாதீனமாக இயங்க முடியாத  நிலையிலேயே இருக்கிறது. கடன்சுமை ஒரு புறம். பொருளாதார நெருக்கடிகள் இன்னொரு புறம். மனித உரிமை மீறல் தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகள். வேலையில்லாப் பிரச்சினை எனத் தீர்க்கப்படாத பிரச்சினைகள் ஏராளம். இதைவிட அரசியல் ரீதியான வல்லாதிக்க நாடுகளின் அழுத்தங்கள்... என ஆயிரமாயிரம் சிக்கல்களுக்குள் சிக்குண்டிருக்கிறது நாடு.
இருந்தாலும்கூட இந்தத் தாற்பரியத்தைப் புரிந்து கொண்டு நாட்டுக்குப் பொருத்தமாகச் சிந்திப்பதற்குப் பல தரப்பிலும் ஆர்வங்கள் ஏற்படவில்லை. குறிப்பாக அரசியல் தலைவர்கள், மதத்தலைவர்கள், புத்திஜீவிகள், ஊடகவியலாளர்கள், சமூகச் செயற்பாட்டாளர்கள், அரசியல் மற்றும் சமூகச் சிந்தனையாளர்கள், ஜனநாயக விரும்பிகள், சமூக அமைப்பினர் என எல்லாத்தரப்பினரிடத்திலும் ஒரு சோம்பல்தனம் அல்லது அக்கறையீனம் காணப்படுகிறது. இன்றைய உலக ஒழுங்கு, உலகமயமாதலின் நெருக்கடி இப்படித்தான் மனிதர்களைச் சூழலிலிருந்தும் சமூக அக்கறையிலிருந்தும் வரலாற்றிலிருந்தும் பிடுங்கி எடுத்துத் தனியாக வைத்திருக்கும். அது எதைப்பற்றியும் சிந்திப்பதற்கு இடமளிக்காது என யாரும் இந்த இடத்தில் வாதங்களை முன்வைக்கலாம். அப்படியென்றால், இனவாதிகள் செயற்படுவதற்கு நேரமும் வாழ்க்கை அமைப்பும் சூழலும் உண்டே. அதை எதிர்த்தும் மறுத்தும் செயற்படத்தான் வாய்ப்புகளும் வசதிகளும் இல்லையா?
மிகப் பயங்கரனமான ஒரு காலகட்டத்தை இப்போதுதான் கடந்து வந்திருக்கிறோம். இன்னும் அந்தப் பயங்கரமான காலத்தின் இரத்தப் பிசுபிசுப்பும் கண்ணீர்ப் பெருக்கும் மாறிவிடவில்லை. அந்தப் பயங்கரமான காலகட்டம் எதனால் ஏற்பட்டது? எப்படி ஏற்பட்டது? என்பதைப் புரிந்து கொண்டால், இன்னும் நாங்கள் பிறத்தியாரின் தலையீட்டுக்கும் நெருக்கடிகளுக்கும் உள்ளாகிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை விளங்கிக் கொண்டால், நாட்டில் உள்ள பிரச்சினைகளைத் தீர்த்துக்கொள்ள முடியாமல் தவிக்க வேண்டிய அவலத்தை உணர்ந்து கொண்டால் அர்த்தமேயில்லாத இனமுரண்களில் தொங்கிக் கொண்டிருக்க வேண்டி வராது.
உண்மையில் இலங்கைச் சமூகங்கள் இனரீதியான உளச் சிக்கல்களுக்குள்ளாகியுள்ளன. முடிவற்ற சிக்கலாகவே இது மாறிச் செல்லும் அபாயமே காணப்படுகிறது. இன அடையாள அரசியல், இன அடையாளக் கட்சிகள், இனரீதியாகச் சிந்திக்கும் அரசியற் பண்பாடு, இனரீதியான செயற்பாடுகள் என்று எல்லாமே இனரீதியானதாக இருக்குமானால் அதன் முடிவு போட்டி, குரோதம், மோதல், அழிவு, துயரம் என்பதாகவே இருக்கும். இதற்கு வேறு வாய்பாடுகள் கிடையாது.
எனவேதான் இன முரண்பாடுகள் உள்ள இடங்களில் எல்லாம் தலைவர்கள் மகத்தானவர்களாகச் செயற்பட வேண்டியவர்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் தாம் ஒரு இனத்தின், ஒரு தரப்பு மக்களின் பிரதிநிதி என்று சிந்திக்காமல் தேசிய அளவிலான, அனைத்துப் பிரிவு மக்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தலைவர் என்று சிந்திக்க வேணும். மண்டேலா கறுப்பினத் தலைவரோ பிரதிநிதியோ இல்லை. அவர் ஆபிரிக்கத் தலைவர். காந்தி இந்துக்களின் தலைவரோ பிரதிநியோ இல்லை. அல்லது குஜராத்தியர்களுக்காக மட்டும் போராடியவரும் இல்லை. அவர் முழு இந்தியாவுக்குமான தலைவர். அப்படிப் பொதுவாகத் தம்மை நிலைநிறுத்திபடியால்தான் அவர்கள் அந்த நாடுகளின் தலைவர்களாக மட்டுமல்ல, உலகத்தலைவர்களாகவும் கொள்ளப்பட்டனர். கொண்டாடப்படுகின்றனர்.
இலங்கையில் ஆட்சி அதிகாரத்துக்கு வருவோரும் சரி, இருப்போரும் சரி, இருந்தவர்களும் சரி அனைவருமே தாம் சிங்கள பௌத்தத் தரப்பிற்கு விசுவாசமாக இருந்தால் போதும் என்று மட்டும் சிந்திக்கிறார்கள். சிங்கள பௌத்தத்தைப் பாதுகாத்தால் போதும் எனக் கருதுகிறார்கள். இது ஒரு காவற்காரன் வேலை மட்டுமே. தலைமைத்துவத்துக்குரிய பண்பல்ல.
ஆனால், இது பின்னவீனத்துவக் காலம். பின் நவீனத்துவக் காலம் என்பது பன்மைத்துவத்துக்கும் மற்றமைகளுக்கும் இடமளிக்கும் புதிய தொரு சூழலில் காலமாகும். இந்தக் காலமானது உலகம் முழுவதிலும் புதிய வாழ்க்கை முறையை, புதிய அரசியல் முறைகளை, புதிய சிந்தனையை, புதிய பண்பாட்டினை, புதிய அணுகுமுறைகளை, கூடி வாழ்தலை, அனைவருக்கும் இடமளித்தலை, அனைத்தையும் சமனிலையில் கொள்வதை வலியுறுத்துவதாகும். இதுவே இன்றைய உலக ஒழுங்கும் அறிவியல் வளர்ச்சியுமாகும். அறிவியல் வளர்ச்சி என்பது இயல்பின்  விதி. இயல்பின் விதியே பரிணாம வளர்ச்சியின் அடிப்படை. இதை மறுக்கும்தோறும் காயங்களும் வலியும் இரத்தப்பெருக்குமே ஏற்படும்.
ஆகவே இன்றைய உலக ஒழுங்கிற்கும் இன்றைய இலங்கைக்கும் பொருத்தமான சிந்னையும் செயற்பாட்டு உழைப்புமே இப்போது தேவையாக உள்ளது. எல்லாவற்றுக்கும் அப்பால், தவறான பாரம்பரியச் சிந்தனை முறையைக் கடந்து, புதிதாகச் சிந்திக்கக்கூடிய துணிச்சல் தேவை. ஒரு படகோட்டிக்கு எப்போதும் சவால்களை எதிர்கொள்ளும் ஆற்றல் இருக்க வேணும். இல்லையென்றால், படகையும் ஆள முடியாது. கடலையும் ஆள முடியாது.
இன்று இலங்கையின் தலைமைப் பொறுப்பில் இருக்கும் மைத்திரிபால சிறிசேனவும் ரணில் விக்கிரமசிங்கவும் திடமான முடிவுகளை எடுக்கத் துணிவது அவசியம். இந்த நாடு பன்மைத்துவத்துக்குரிய நாடு என்ற அடிப்படையில் செயற்படச் சிந்திப்பது இருவருடைய பொறுப்பாகும். அவர்கள் மட்டுமல்ல, அனைத்துச் சமூகங்களின் அரசியல் மற்றும் தலைமைத்துவச் சக்திகளும் பொறுப்புணர்வோடு சிந்தித்துச் செயற்படுவது கட்டாயமாகும். வரலாறு அதையே கோரி நிற்கிறது. ஆனால், வரலாற்றின் கோரிக்கைக்கு மாறாகவே பெரும்பாலான அரசியல் தலைமைகள் உள்ளன. ஆகவே இது தவறுகளின் பின்னே நடந்து கொண்டிருக்கும் தலைமைகளை வழிக்குக் கொண்டு வரவேண்டிய மக்கள் விழிப்புணர்வுக் காலமாகும். அதற்கேற்ற முறையில் மக்களை விழிப்புணர்வடைய வைக்கவேண்டிய சக்திகள் – அழுத்தக்குழுக்களும் செயற்பாட்டியக்கங்களும் - செயற்பட வேண்டும்.

-கருணாகரன்-

நன்றி- தேனீ 

சிறிதரனின் சமூக நீதிக்கெதிரான செயற்பாடுகளை கண்டித்து ஆர்ப்பாட்டம்

பாராளுமன்ற உறுப்பினர் சி.சிறிதரனின் பிரதேசவாத செயற்பாடுகளுக்கெதிராக கிளிநொச்சி இன்று 19-07-2017 ஆர்ப்பாட்டம் 10.00  மணிக்கு கிளிநொச்சி டிப்போ சந்தியில் சமத்துவம் சமூக நீதிக்கான மக்கள் அமைப்பின் ஏற்பாட்டில்  இந்த ஆர்ப்பாட்டம் முன்னெடுக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்த ஆர்ப்பாட்டத்தில் பூநகரி, பளை,கண்டாவளை கரைச்சி பிரதேசங்களை சேர்ந்து பெருமளவான மக்கள் கலந்துகொண்டு பாராளுமன்ற உறுப்பினர்  சிறிதரனின் பிரதேசவாத செயற்பாடுகளுக்கு எதிர்புத் தெரிவித்து ஆர்ப்பாட்டத்தை மேற்கொண்டனர். 
ஆர்ப்பாட்டத்தில் கலந்துகொண்டவர்கள்போலித்தேசியம் பேசாதே புலிகளை வைத்துப் பிழைக்காதே!  சமூக வேறுபாடுகளை உருவாக்காதே சமூக உறவைக் குலைக்காதே! சாத்தானின் கைகளில் நீதியா
சிறிதரனின் கைகளில் நிர்வாகமா?வாக்கு வேட்டைக்குத் தமிழ்த் தேசியமா
வயிற்றுப் பிழைப்புக்கு வடக்கத்தையானா? மன்னிக்கோம் மறக்கோம் - எங்கள் மக்களை இழிவு செய்வதை ஏற்கோம்  சிறிதரனே!ஒற்றுமையைக் குலைக்காதே - சமூக  உறவினைச் சிதைக்காதே!மன்னிப்புக் கேள் மலையக மக்களிடம் மன்னிப்புக் கேள்! பாரபட்சங்களை உருவாக்காதே ! சமூகப் பிளவுகளை உண்டாக்காதே வடக்கத்தையான் என்று சொன்னதை வாபஸ் வாங்கு! வரலாற்றுத் தவறுக்கு வருந்தித் தலைவணங்கு   ஏமாற்றாதே  ஏமாற்றாதே  இனியும் நாங்கள் ஏமாளிகளில்லை !   போராட்டத்தை விற்றுப் பிழைக்காதே பொய்கூறிப் பதவியில் இருக்காதே! போன்ற வாசங்கங் எழுதப்பட்ட  பதாதைகளையும் ஏந்தியிருந்தனா்.
இதன் போது கருத்து  தெரிவித்த முன்னாள் பாராளுமன்ற உறுப்பினா் மு. சந்திரகுமாா்
பொறுப்பான நிலையில் இருக்கும் ஒருவர், மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட பிரதிநிதியானவர்  இவ்வாறு ஒரு சமூக மக்களை தரம்தாழ்த்திப் பேசுவது எந்த நிலையிலும் அனுமதிக்கக்கூடியதல்ல. இவ்வாறு ஏற்றத்தாழ்வாகச் சமூகத்தைப் பார்க்கும் ஒருவர் சமூகங்களைச் சமத்துவமாக நடத்துவார் என யாரும் எதிர்பார்க்கவும் முடியாது எனவே இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் சமூக நீதியையும் விடுதலையையும் விரும்புவோர் அனைவரும் இந்த நீதியற்ற செயலைக் கண்டிப்பதோடு, இதற்குத் தமது எதிர்ப்பையும் வெளிப்படுத்தயிருக்கின்றனா்.  அந்த வகைில்  சமத்துவம், சமூக நீதிக்கான மக்கள் அமைப்பு இந்த அநீதியை முழுமையாகக் கண்டிப்பதுடன், பாதிக்கப்பட்ட மக்களுடன் என்றும் இணைந்திருக்கும் என்பதை உறுதி கூறுகிறது.

21ஆம் நூற்றாண்டிலும் சமூக அநீதி தொடரவேண்டுமா?

தமிழ் மக்களிடையே காணப்பட்ட அநீதியான சமூக பிளவுகள் 70 ஆம் ஆண்டுகளில் இடதுசாரிக் கட்சிகளினாலும் 80ஆம் ஆண்டுகளின் பின்னர் ஈழ விடுதலை இயக்கங்களினாலும் பெருமளவு மாற்றம் கண்டுள்ளது.  ஆனால் தமிழ் பாரம்பரிய அரசியல் கட்சிகளில் அவை தோற்றம் பெற்ற காலத்தில் இருந்து இன்றுவரை சமூக மேலாதிக்கமே மேலோங்கியுள்ளது. அவை அவ்வப்போது மிதவாதத் தமிழ்க் கட்சிகளின் தலைவர்களிலிருந்து தொண்டர்கள் வரை பிரதிபலிப்பதைக் காணக்கூடியதாகவுள்ளது . அதன் ஒரு வெளிப்பாடே பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவரின் இழிவானவார்த்தை பிரயோகமாகும்.

குறிப்பாக தென்பகுதி வன்செயல்களினால் பாதிக்கப்பட்டு  வடக்கு நோக்கி வந்த மலையக மக்களை திட்டமிட்டு வளமற்ற பிரதேசங்களில் குடியேற்றி அவர்களை எப்பவும் மேட்டுக்குடியினருக்கு சேவகம் செய்யும் ஒரு சமூகமாக வைத்திருக்கவே அப்போது அரசியல் அதிகாரத்துடன் இருந்த தமிழ் பிரதிநிதிகள் திட்டமிட்டிருந்தனர். ஆனால் எண்பதுகளில் தோற்றம் பெற்ற விடுதலை இயக்கங்களின் கொள்கை நிலைப்பாடு காரணமாக இம்மக்கள் ஒரளவு கல்வி பொருளாதாரம்  சமூகநிலைகளில் குறிப்பிடத்தக்க அளவு மேம்பாடு கண்டிருந்தனர்

குறிப்பாக கிளிநொச்சி மாவட்டத்தின் சனத்தெகையில் கணிசமான எண்ணிக்கையிலுள்ள மலையக சமூகத்தின் முன்னேற்றத்தை 2009ஆம் ஆண்டு மீள்குடியேற்றத்தின் பின் ஈழமக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியின் செயலாளர் நாயகம் டக்ளஸ் தேவானந்தாவின் வழிநடத்தலில் நாம் பல மேம்பாடுகளை மேற்கொண்டுள்ளோம். குறிப்பாக மலையக மக்கள் செறிவாக வாழும் கிராமங்களுக்கு புதிய பாடசாலைகள்,  மின்விநியோகம், வீதிகள், வீட்டுத்திட்டம் போன்ற உட்கட்டுமானங்களுக்கும் அரச தனியார்துறை வேலைவாய்ப்புகள் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம். வர்த்தக, அபிவிருத்தி, காணி  உருமங்கள் மற்றும் வாழ்வாதாரம்  போன்றவற்றை  ஈழமக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியினராகிய நாம் முன்னுரிமை அளித்து பெற்றுக்கொடுத்துள்ளோம்.

மாறாக பாரம்பரிய தமிழ் கட்சிகள் அம்மக்களின் வாக்குளை போலித்தேசியம் பேசி கொள்ளையடித்தார்களே தவிர அவர்களின் வாழ்வியல்  முன்னேற்றத்திற்தாக ஒரு துரும்பைத் தன்னும் அசைக் கவில்லை

எனவே எந்தவொரு சமூகத்தின் மீதான எந்த வகையான தாக்குதல்களை யார்செய்தாலும் அச்செயலை ஈழமக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியினராகிய நாம் வண்மையாக கண்டிக்கின்றோம். அத்துடன் ஒடுக்கப்படும் மக்களுக்காக கடந்தகாலங்களை போலவே எதிர்காலத்திலும் பக்கபலமாக இருப்போம் என இச்சந்தர்ப்பத்தில் மீளவும் தெரிவித்துகொள்கின்றோம்.

17 July 2017

ஆபத்தான சிந்தனைகள்

இந்த நாட்டில் உண்மையிலேயே மக்களுக்கு இறையாண்மை உண்டா?” என்ற கேள்வி வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. “ஏன் நாட்டுக்கே இறையாண்மை உண்டா?” என்று குண்டுக் கேள்வியைப்போடுவோரும் உள்ளனர். இதற்குக் காரணமும் உண்டு. தாம் பாதுகாப்பற்ற ஒரு சூழலில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். தமது இருப்புக்கும் செயற்பாடுகளுக்குமான இடமில்லை. அல்லது வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது என்று உணரும்போது இறையாண்மையைக் குறித்த கேள்விகள் எழுகின்றன.
குறிப்பாக இலங்கையிலுள்ள தமிழ், முஸ்லிம், மலையகத்தமிழர்களிடம் இந்தக் கேள்வி பலமானதாக உள்ளது. அவர்களுடைய மொழி பொதுத்தளத்தில் சிதைக்கப்படுகிறது. அதிலும் அரச அறிவிப்புப் பலகைகள் தொடக்கம் நிர்வாகக் கடிதங்கள் வரையில் இந்தத் தவறு பகிரங்கமாகத் தொடரப்படுகிறது. எத்தனையோ பேர், எத்தனையோ தடவை உத்தியோகபூர்வமாகவும் பொதுத்தளத்திலும் இந்தத் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டியபோதும் நடைமுறையில் மாற்றங்கள் ஏற்படவேயில்லை. பேருந்துகளின் பெயர்ப்பலகை தொடக்கம், அமைச்சு மற்றும் திணைக்களங்களின் பெயர்கள், அறவுறுத்தல்கள், விளக்கங்கள் என எல்லாவற்றிலும் இந்த மொழிச் சிதைப்புத் தொடர்ந்து கொண்டேயுள்ளது.

இவ்வளவுக்கும் தேசிய மொழிகள் ஒருமைப்பாட்டுக்கு எனத் தனியாகவே ஒரு அமைச்சுண்டு. அதற்குப் பொறுப்பாக மனோ கணேசன் எனத் தமிழ் மொழிபேசும் அமைச்சர் ஒருவரும் உள்ளார். இருந்தும் கூட மொழிச்சிதைப்புத் தாராளமாக நடக்கிறது. இலங்கையின் வரலாற்றில் இந்த அளவுக்குப் பகிரங்கத்தளத்தில் எந்தப் பொறுப்புமில்லாமல் மொழிச் சிதைப்பு நடந்ததில்லை. கடந்த 10 ஆண்டுகளில்தான் இது மிக மோசமான அளவில் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இதை நாள்தோறும் காணுகின்ற தமிழ் மொழியைப் பேசும் மக்கள் இந்த நாட்டில் தங்களுடைய இருப்பைக் குறித்துச் சந்தேகிப்பார்களா? இல்லையா? அவர்களிடம் போய் இலங்கையில் அனைத்துச் சமூகங்களுக்கும் நீதியும் நியாயமும் உரிமைகளும் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளன. இறையாண்மை பெற்ற மக்களாகவே அனைவரும் உள்ளனர். பன்மைத்தன்மைக்கு இந்த நாடு இடமளித்திருக்கிறது என்று சொன்னால், அதை நம்புவார்களா? செருப்பால்தான் அடிப்பார்கள்.
மிகக் கொடிய யுத்தத்திற்குப் பிறகு அமைதியைப் பற்றியும் இன நல்லிணக்கத்தைப் பற்றியும் பேசப்படுகிறது. இந்தப் பத்தியாளரும் கடந்த கால யுத்த நெருக்கடிகளில் சிக்கிய அனுபவங்களைக் கொண்டவர். அதற்கும் அப்பால் யுத்த அரசியலோடு, போராட்ட அரசியலோடு தொடர்புபட்டவரே. இதைச் சரியாகச் சொன்னால், இறையாண்மையற்ற சமூகத்தின் சார்பாக விடுதலை கோரிப்போராட்டத்தை முன்னெடுத்த அரசியலின்பாற்பட்ட யுத்தத்தில் ஈடுபட்டவர். ஆனால், யுத்தத்தின் மூலமாக மரணத்தையும் இழப்புகளையும் அழிவுகளையும் துயரத்தையும் தவிர வேறு எதையும் சாதிக்க முடியவில்லை என்பதையும் அனுபவமாகக் கொண்டவர். அந்தப் படிப்பினைகளின் அடியாக புதிய நிலைமைகளைக் குறித்துச் சிந்திக்க முற்படுகிறார். ஆனால், அப்படிப் புதிய நிலைமைகளைக் குறித்துச் சிந்திக்க முடியாத அளவுக்கே நாட்டின் போக்கும் நடவடிக்கைகளும் இருக்கின்றன.
புதியதொரு சூழலை உருவாக்கும் பொருட்டு, அதற்கான நம்பிக்கைகளுடன் புதிய ஆட்சியொன்றை நடப்பிலுள்ள அரசாங்கம் அமைத்தது. பலருக்கும் நம்பிக்கை அளிக்கும் விதமாக நாட்டின் பெரும் கட்சிகள் இரண்டும் ஒருமுகப்பட்டு இந்த ஆட்சியில் பங்குபற்றி வருகின்றன. இந்த இணைந்த பங்கேற்பின் மூலமாக நாட்டின் சவால்கள் அனைத்துக்கும் தீர்வு காணப்படும் என்றும் கூறப்பட்டது. மக்களும் அப்படித்தான் நம்பினார்கள். அதாவது சுதந்திரத்துப் பின்னான இலங்கையில் ஒரு அரசியல் புரட்சி, ஜனநாயகச் சீராக்கல், பன்மைத்தன்மைக்கான சிறப்பிடம் நிச்சயம் ஏற்படத்தான் போகிறது என்று எல்லாத் தரப்பிலும் எதிர்பார்க்கப்பட்டது.
அப்படி ஒரு புதிய சூழல் உருவாகும்போது சமூகங்கள் இறையாண்மையைப் பெறுவது மட்டுமல்ல, நாடே இறையாண்மையைப் பெற்றுக்கொள்ளும் என்றும் நம்பப்பட்டது. ஆனால், அந்த நம்பிக்கைகள் அனைத்தும் மணலில் விழுந்த மழைத்துளி போலாகி விட்டன. இப்போது எல்லாவற்றுக்கும் அடிப்படையான அரசியலமைப்பே மாற்றப்படுமா என்பதே சந்தேகமாகி விட்டது. ஜனாதிபதியும் பிரதமரும் பௌத்த பீடங்களின் பின்னே பதுங்கத் தொடங்கி விட்டனர். நிறைவேற்று அதிகாரம் என்பது ஜனாதிபதிக்கா அல்லது மகாநாயக்க தேரர்களுக்கா என்ற கேள்வி எழுந்து நிற்கிறது.
மகாநாயக்க தேரர்களின் சம்மதம் இல்லாமல் அரசியலமைப்பில் தம்மால் ஒரு அடிகூட முன்னகர முடியாது என்று ஜனாதிபதியும் பிரதமரும் கூறுகின்றனர். அப்படியென்றால், அரசியலமைப்புத்திருத்தம் தொடர்பாகப் பொது மக்களிடம் எதற்காக அபிப்பிராயம் கேட்கப்பட்டது? எதற்காக அரசியலமைப்பை உருவாக்குவதற்கான குழுக்கள் அமைக்கப்பட்டன? இதற்காக செலவழிக்கப்பட்ட நேரமும் மனித உழைப்பும் வளங்களும் அவமரியாதை செய்யப்படுகிறதா? பேசாமல் ஒரேயடியாக அப்போதே தேரர்களின் விருப்பத்தை மட்டும் கேட்டுவிட்டுத் தீர்மானத்தை எடுத்திருக்கலாமே! வேடர் சமூகத்திடம் வரை போய் நாடகமாடியிருக்கத் தேவையில்லையே!
இந்த நாடு அனைத்துச் சமூகங்களுக்குமான நாடா? அல்லது சிங்கள பௌத்தர்களுக்குரிய நாடா? என்ற கேள்வி எழும் இடமும் இதுதான். ஏனைய இன மக்கள் அரசாங்கத்தையும் சிங்கள பௌத்த சமூகத்தினரைச் சந்தேகத்துடன் நோக்குவதும் இவ்வாறான ஆபத்தான சிந்தனைகளாலேயே. சிங்களத்துக்கும் பௌத்தத்துக்கும் முன்னுரிமை என்று சிந்திக்கப்படும்போதெல்லாம் இதேபோல, மதவாதிகளின் – பிக்குகளின் விருப்பு வெறுப்புகளே முன்னிலை பெறும். அப்படி மதகுருக்கள் முதன்மை வகிக்கும் சூழலில் நியாயமான அரசியல் தீர்வு கிடைக்க வாய்ப்பில்லை. போர் பற்றிச் சிந்திக்கத்தான் தோன்றும்.
இலங்கை பல்லினச் சமூகங்கள் வாழ்கின்ற நாடு என்றால், அனைத்துச் சமூகங்களையும் நிறைவு செய்யக்கூடிய முறையில் அரசியலமைப்பும் ஆட்சி முறையும் இருக்க வேணும். அதுவே நாட்டின் இறையாண்மைக்கும் சமூக இறையாண்மைக்கும் வழியேற்படுத்தும். இதுவொன்றும் கடினமான பணியல்ல. அனைவருக்கும் சமனாக நீதியாக ஆட்சியைச் செய்வதில் உள்ள மகிழ்ச்சியும் நிறைவும் வேறு எதில்தான் கிடைக்கப்போகிறது? உலகத்தில் பல இனங்கள், பல்வேறு மதப்பிரிவுகள், பல மொழிகளைப் பேசுவோர் வாழ்கின்ற நாடுகள் பல உள்ளன. குறிப்பாக சீனா, இந்தியா போன்ற நாடுகள் 120 கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் தொகையைக் கொண்டவை. ஆனால், அங்கே தேசிய ஒருமைப்பாடு வலுவானதாக உள்ளது. இலங்கையில் இரண்டு கோடி மக்கள்தான் வாழ்கின்றனர். ஆனால், ஏகப்பட்ட பிரச்சினைகள்.
இந்தப் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வைக் காண்பதற்கு ஏற்ற வகையில் அரசியலமைப்புத்திருத்தம்  செய்யப்பட வேண்டும் என்றே கூறப்பட்டது. அந்த அடிப்படையில்தான் அரசியலமைப்புத்திருத்தத்துக்கான யோசனைகளும் கோரப்பட்டன. குழுக்களின் செயற்பாடுகளும் அப்படித்தான் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. இடையில் சில எதிர்ச்சக்திகள் இதைக் குழப்பி தேரர்களைத் தூண்டிவிட்டுள்ளன. ஆகவே அவர்களைக் கடந்து ஆட்சியாளர்களால் சிந்திக்க முடியாது. அது நெருக்கடியை உண்டாக்கும். ஆகவேதான் அவர்கள் பிக்குகளின் கால்களில் தஞ்சமடைய வேண்டியேற்பட்டுள்ளது என்று சொல்வோருண்டு.
மகாநாயக்கர்களுக்கு பிரச்சினையைத் தெளிவு படுத்த வேண்டுமே தவிர, அவர்களிடம் மண்டியிடுதல் தலைவர்களுக்கு அழகல்ல. மதக் கட்டுப்பாடுகளுக்குத் தலைவர்கள் கட்டுப்பட்டால், அவர்கள் தலைவர்களாக இருக்க முடியாது. மத அடிமைகளாகவே ஆகி விடுவர். மதகுருக்களுக்குத் தலைவர்கள் மதிப்பளிக்கலாம். ஆனால், ஆட்சி கட்டுப்படக்கூடாது. மட்டுமல்ல, இந்த நாட்டின் ஆட்சியானது தனியே சிங்கள, பௌத்த மக்களுக்காக மட்டும் நடத்தப்படவில்லை. முழு இலங்கைக்குமாகவே ஆட்சியை நடத்தவேணும். அப்படியென்றால், அனைத்துச் சமூகங்களையும் இணைத்துச் செல்லும் முறைமை இதுதானா?
இது மன்னராட்சிக் காலமல்ல. மன்னராட்சியில் மன்னன் வைத்ததே சட்டம். மன்னனின் விருப்பமே நாட்டின் நடைமுறை. இது மக்களாட்சி. ஜனநாயக மறுமலர்ச்சிக் காலம். மட்டுமல்ல, பௌத்தத்துக்கு அப்பாலான மதப்பிரிவைச் சேர்ந்த மக்களும் இந்த நாட்டிலே வாழ்கின்றனர். அவர்களுடைய அடிப்படை உரிமைகளுக்கு அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்திக் கொண்டு ஏனைய இனங்களும் இணைந்து வாழலாம் என்று சொல்வது அந்தச் சமூகத்தினரை அவமதிப்பதாகும். அவர்களை ஒரு வகையில் ஒடுக்கி வைத்திருப்பதாகும். இதுவே தொடர்ந்தும் நடந்துகொண்டிருப்பது. அப்படியென்றால், நல்லாட்சி அரசாங்கத்தின் அடையாளம் என்ன? குணாம்சம் என்ன?
இத்தகைய இரண்டக நிலை தொடருமானால் பிற இனமக்கள் எதிர்நிலையிலேயே சிந்திப்பர். அது தவிர்க்க முடியாத விதி. போரின்மூலம் வெற்றி பெற்று விட்டதாக சிங்கள ஆட்சியாளர்கள் கருதலாம். அந்த வெற்றி அவர்களுடைய கண்களை மறைக்கலாம். பிற சமூகத்தினரை எப்படியும் நடத்தலாம் என்று கூடச் சிந்திக்கலாம். ஆனால், அது வரலாற்றைச் சரியான திசையில் நகர்த்தாது. நாட்டை பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கவும் மாட்டாது. பதிலாக தற்கொலைக்கே கொண்டு செல்லும்.
நாடு இன்னும் தற்கொலை வலயத்திலிருந்து மீளவில்லை. அதை மீட்டெடுப்பதற்கு முன் வந்த ஆட்சியும் இன்னொரு தற்கொலை வலயத்தையே உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்குக் காரணம், நாடு இன்னும் தலைவர்களைப் பெறவில்லை. இருப்பவர்கள் எல்லாம் அரசியல்வாதிகளே. மதத்தின் நிழலில் இளைப்பாறுவோர்.

கருணாகரன்-

தேசிய பிரச்சினை விவகாரத்தில் பிக்குகள் அநாகரிகமாக நடந்துகொண்டார்கள்

தேசிய பிரச்சினை விவகாரத்தில் பிக்குகள் அநாகரிகமாக நடந்துகொண்டார்கள் என்று கூறுகிறார் சத்கோரள மகாதிசாவே பிரதி பிரதம சங்க நாயக்க சாஸ்திரபதி மாகல்கடவல புஞ்ஞாசார தேரர்

கேள்வி : புதிய அரசியலமைப்புத் தொடர்பாக பலவிதமாக கதைகள் கூறப்படுகின்றன. இது குறித்து தங்களின் கருத்தென்ன?
பதில் : புதிய அரசியலமைப்பொன்றை அல்லது தற்போதுள்ள அரசியலமைப்புக்கு திருத்தத்தையோ மேற்கொள்வது எனக் கூறியே கடந்த ஜனாதிபதி தேர்தலிலும் பொதுத் தேர்தலிலும் வாக்குறுதியை அளித்து இந்த அரசாங்கம் ஆட்சிக்கு வந்தது. அவ்வாக்குறுதியை அரசாங்கம் இன்னும் நிறைவேற்றவில்லை. அதற்காக பொதுமக்களின் கருத்துக்களை அறிய குழுவொன்றும் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

1972, 1978 ஆம் ஆண்டுகளில் கொண்டுவரப்படட எந்தவொரு அரசியலமைப்புத் திட்டத்திற்கும் பொதுமக்களின் கருத்துக்கள் கேட்டறியப்படவில்லை. கோல்புறூக் அரசியலமைப்பில் இருந்த சிறுபான்மையினரின் உரிமையை பாதுகாக்க இருந்த பிரிவும் 1972 அரசியலமைப்பில் மாற்றப்பட்டது. அங்கு தான் பிரச்சினை ஆரம்பமாகியது. தமிழ் அரசியல் கட்சிகள் அன்று ஹர்த்தாலில் ஈடுபட்டன. அவர்களுக்குத் தண்டனை வழங்கப்பட்டது. வடக்கு – கிழக்கில் யுத்தம் ஏற்பட்டதற்கு காரணம் அரசியலமைப்பில் இருந்த குறைபாடும் இளைஞர்கள் நிர்வாகத்தில் பங்கெடுக்க சந்தர்ப்பம் கிடைக்காமையும் ஆகும்.

கேள்வி : சிறுபான்மையினரின் பிரச்சினையைத் தீர்க்க இந்நாட்டில் முன்னாள் தலைவர்கள் பல முயற்சிகளை எடுத்தார்கள். ஆனால் அவர்களுக்கு பலவித இடைஞ்சல்கள் ஏற்பட்டன. இன்றைய பிரச்சினைக்குக் காரணம் அன்று அவர்கள் சரியான முடிவை எடுக்காதது தானே?

பதில் : அது சரியே, வடக்கில் சிறுபான்மையினரின் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க 1956, 1957 ஆம் ஆண்டுகளில் பண்டாரநாயக்க – செல்வநாயகம் ஒப்பந்தம் கொண்டு வரப்பட்டது. அதற்கு பண்டாரநாயக்கவை ஆட்சிக்குக் கொண்டு வந்த பிக்குகளே எதிர்ப்புத் தெரிவித்தார்கள். அன்று பிக்குகள் ரொஸ்மிட்டை சுற்றிவளைத்து ஒப்பந்தத்தை கிழித்தார்கள். அன்று பிரதமர் பண்டாரநாயக்க ஒப்பந்தத்தை கொண்டு வந்து என்ன கூறினார் தெரியுமா? இதை நான் இன்று கிழிக்கின்றேன். ஆனால் எதிர்காலத்தில் யுத்தமொன்று கூட உருவாகலாம் என்று கூறினார்.

அதிகாரம் பகிரப்பட வேண்டுமென்று அன்றைய பிரதமரான பண்டாரநாயக்க ஏற்றுக்கொண்டார். அன்று ரொஸ்மிட்டை சுற்றிவளைத்தவர்களிடையே பொலநறுவை ஹிங்குரக்கொட சேனாநாயகாராம தலைவராக இருந்த ஸ்ரீ தீராநந்த தேரரும் ஒருவராவார். அவர் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் தூண் போன்றவர். அவர் அண்மையில் என்னிடம் அன்று அதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்ததையிட்டு இன்று வெட்கப்படுவதாகக் கூறினார்.

டட்லி சேனநாயக்க பிரதமராக இருந்த போது 1965, 1966 காலப் பகுதியில் செல்வநாயகத்துடன் ஒப்பந்தமொன்று செய்தார். அப்போதும் இதே போன்ற பிரச்சினையே ஏற்பட்டது. சரித்திரம் பூராவும் பிக்குகள் அநாகரிகமான முறையில் இதில் தலையிட்டார்கள். ஜே. ஆர். ஜயவர்தன காலத்தில் அபிவிருத்தி சபை, கிராம சபை என்பவற்றைக் கொண்டு வந்தார். அதுவும் செயல்படவில்லை. அதனால் தான் முப்பது வருடகால யுத்தம் ஏற்பட்டது. நாம் யுத்தத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தாலும் காயம் இன்னும் உள்ளது. அதனை சுகமாக்க வேண்டிய பொறுப்பு நல்லாட்சி அரசாங்கத்தினுடையது.

கேள்வி : நல்லாட்சி அரசாங்கம் புதிய அரசியலமைப்பு வரைவொன்றை தயாரித்து வருகின்றது. அதற்கு மூன்று நிக்காயக்களையும் சேர்ந்த மகாநாயக்க தேரர்களும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்துள்ளார்களே?

பதில் : அதனால்தான் நான் சரித்திரத்தை ஞாபகப்படுத்தினேன். இன்றும் பிக்குகள் அதே இடத்தில் தான் இருக்கின்றார்கள். அதுதான் தவறான நிலைமையாகும். எமது நாட்டின் பொறுப்பான மதத் தலைவர்கள் பிரச்சினைகள் குறித்து சமாதானமான முறையில் நோக்க வேண்டும். இவ் அரசியலமைப்பானது நல்லிணக்கத்தை ஏற்படுத்துவதற்காக கொண்டுவரப்படுகின்றது. ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவும் பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவும் நல்லிணக்கத்தை ஏற்படுத்துவதென்றால் புதிய அரசியலமைப்பும், அதிகாரப் பரவலாக்கலும் தேவையென கூறியுள்ளார்கள். அரசாங்கம் தீர்வொன்றை கொண்டுவர முயற்சி செய்யும் போது எதிர்க் கட்சியினர் இனம், மதம் என்பவற்றை முன்னிறுத்தி நாட்டைப் பிரிக்கப் போகின்றோம் எனக் கூறி எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கின்றார்கள்.

கேள்வி : புதிய அரசியலமைப்பைத் தயாரிக்கத் தொடங்கி ஒரு வருடத்துக்கும் அதிகமான காலம் கடந்துள்ளது. ஆனால் திடீரென தற்போது ஏற்பட்டுள்ள எதிர்ப்புக்குக் காரணம் என்ன?
பதில் : பொதுமக்களின் கருத்தை அறிய லால் விஜேநாயக்க ஆணைக்குழு கண்டிக்கு வந்தபோது மல்வத்தை, அஸ்கிரியவைச் சேர்ந்த எந்தவொரு தேரரும் அங்கு சமுகமளிக்கவில்லை. தற்போது அவசரமாக எதிர்ப்புத் தெரிவிக்க முற்படுவது எதிர்க் கட்சியினரின் தூண்டுதலாலாகும். கடந்த அரசாங்கத்திடமிருந்து இலாப பிரயோசனம் பெற்றவர்களே அவர்களுடன் இணைந்துள்ளார்கள். அவர்களுக்கு வாகன வசதிகள் மற்றும் ஏனைய வசதிகளை கடந்த அரசாங்கத்தினர் செய்து கொடுத்தார்கள்.

இவர்கள் ஏன் இவ்வளவு காலம் புதிய அரசியலமைப்பு வேண்டாம். என்று சொல்வதற்கு காத்திருந்தார்கள்? இந்த அரசியலமைப்புக்கு பாராளுமன்றத்தினுள்ளே பெரும்பான்மையான கட்சிகளின் உதவி கிடைக்கும். இந்த அரசியலமைப்பு அங்கீகரிக்கப்பட்டால் அதன் பெருமை தற்போதுள்ள ஆட்சியிலுள்ளவர்களுக்கே என்பதால் தான் இவர்கள் வெளியே இருந்து புரட்சியொன்றை முன்னெடுக்கின்றார்கள். புதிய அரசியலமைப்பில் புத்த மதத்தக்கு சரியான இடம் கிடைக்காதென கூறுகின்றார்கள். மத சார்பற்றதாக இருக்க வேண்டுமென குழுவிலுள்ள ஒருவர் இருவர் கூறியுள்ளார்கள். உலகில் சில நாடுகளின் அரசியலமைப்பில் மதம் பற்றி குறிப்பிடப்படுவதில்லை.

தற்போது புத்த மதத்தை பாதுகாப்பதாக கூறுவதற்கு புத்த மதத்திற்கு என்ன நடந்துள்ளது? கடந்த அரசாங்க காலத்திலும் புத்த மத வளர்ச்சிக்காக பல சட்டங்களைத் தயாரித்தார்கள். அதற்கு கட்டபூர்வ அங்கீகாரம் தரும்படி கோரிக்கை விடுத்தார்கள். ஆனால் எதுவும் நடைபெறவில்லை. பொதுமக்களின் கருத்து என்னவென்றால் புதிய அரசியலமைப்பு அவசியம், அதிகாரப் பரவலாக்கல் அவசியம் என்பதாகும்.

கேள்வி : நாட்டின் அரசியலமைப்புத் தொடர்பாக இவ்வாறான தலையீட்டை தேரர்கள் செய்வது சரியென எண்ணுகின்றீர்களா?

பதில் : இந்த சட்ட வரைவு அரசியலமைப்பாக வரும் வரை இருந்திருக்க வேண்டும். புத்த மதத்துக்கு ஏதேனும் பாதிப்பு ஏற்பட்டிருந்தால் அதை சுட்டிக் காட்டியிருக்கலாம். இந்த குழப்பத்தை ஏற்படுத்தக் காரணம் அரசியல் தேவையாகும்.

பலாத்காரமாக நபர்களை காணாமற் போகச் செய்யப்படுவது தொடர்பான சட்டத்தை பாராளுமன்றத்துக்கு சமர்ப்பிக்காததற்கும் காரணம் மகாநாயக்க தேரர்களின் எதிர்ப்பால்தான் என்ற கருத்தும் நிலவுகிறது. இச்சட்டத்தின் மூலம் இராணுவ வீரர்கள் தண்டனைக்கு உட்படுத்தப்படுவார்கள் என தவறான விளக்கம் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கலாம். யுத்தத்துக்குப் பின்னரும் எத்தனையோ பத்திரிகையாளர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள், துன்புறுத்தப்பட்டார்கள். தெற்கிலும் வடக்கிலும் எத்தனையோ பேர் காணாமல் ஆக்கப்பட்டார்கள். அதை கண்டுபிடிக்க வேண்டாமா? இனவாத ரீதியில் செயல்படும் சில தேரர்கள்தான் இதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கின்றார்கள்.

கேள்வி : இனவாத மற்றும் மதவாத சக்திகள் தலைதூக்கி உள்ளமை இன நல்லிணக்கத்துக்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்துகின்றதல்லவா?

பதில் : சுதந்திர போராட்டத்தின் போது பல இன மக்களும் இணைந்திருந்தார்கள். சுதந்திரம் பெற்ற பின் அரசியல் கட்சிகள் அதிகாரத்துக்கு வந்தவுடன் இந்நிலைமையில் மாற்றம் ஏற்பட்டது. சிறுபான்மையினரின் கட்சிகளோடு ஆட்சியை அமைப்பார்கள். தமிழ்ப் பிரதேசத்தில் உள்ளவர்களின் தலைவர்களும் விமானத்தில் கொழும்புக்கு வருவார்கள். ஆட்சியை கலைத்தபின் வீட்டிற்கு செல்வார்கள். ஸ்ரீ எழுத்தோடு வந்த கலவரம், கறுப்பு ஜுலை கலவரம் என்பன எவ்வளவு பாதிப்பை ஏற்படுத்தின. மீண்டும் அவ்வாறான நிலைமை உருவாகக் கூடாது.

கேள்வி : இந்த பிரச்சினைகளில் காவி உடை அணிந்தவர்களின் அதிகாரம் முடிவெடுத்த பல சந்தர்ப்பங்கள் உண்டு. தற்போது அதனையே செய்வதாக சில தேரர்கள் கூறுகின்றார்கள் அல்லவா?

பதில் : அப்படியான வீர தீரம் மிக்க பிக்குகள் இருந்தார்கள். இன்று இனத்துக்கு என்ன பாதிப்பு ஏற்பட்டுள்ளது? புதிய அரசியலமைப்பால் இனத்துக்கு ஏற்படும் பாதிப்பு என்ன? சிங்கள இனம், புத்த மதம், பௌத்த கலாசாரம் என்பன அழிந்து விடுமா? இல்லையே ஜே. ஆர். ஜயவர்தன, சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்க ஆகியோர் அரசியலமைப்பைக் கொண்டு வந்தார்கள். சிங்கள இனத்துக்கு பாதிப்பு ஏற்பட்டதா? மஹிந்த 18 வது திருத்தத்தைக் கொண்டு வந்தார். அப்போது தேரர்கள் அமைதியாகத் தானே இருந்தார்கள்.
நன்றி- தினகரன்