30 March 2016

புதிய அரசியலமைப்பில் ஒற்றையாட்சி என்ற சொற்பதமே அவசியமில்லை

பிரிக்க முடியாத தேசம் என்பது அனைவராலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டுள்ள நிலையில். ஒற்றையாட்சி என்ற பதமே புதிய அரசியலமைப்புக்கு அவசியமில்லை என ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் பாராளுமன்ற உறுப்பினரும், ஜனாதிபதி சட்டத்தரணியுமான கலாநிதி ஜயம்பதி விக்கிரமரத்ன பத்தரமுல்லையில் வோட்டர்ஸ் எட்ஜ் ஹோட்டலில் நடைபெற்ற புதிய அரசியலமைப்பு தொடர்பான கருத்தரங்கில் உரையாற்றும் போது இவ்வாறு தெரிவித்தார். 

அவர் மேலும் உரையாற்றுகையில் அதிகாரங்கள் பகிரப்பட வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருக்கின்றோம். அதன்மூலமே ஜனநாயக ஆட்சி உறுதிப்படுத்தப்படும். அந்நிலையில் அரசியல் அமைப்பில் ஒற்றையாட்சி என்ற சொற்பிரயோகத்தை பயன்படுத்துவதில் பிரச்சினைகள் காணப்படுகின்றன.

அதிகாரங்கள் பகிரப்பட வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருக்கும் அதேவேளை அதிகாரங்களை வலது கையால் வழங்கி தேசிய கொள்கைகளின் பெயரால் இடது கையால் பறிக்க முடியாது என்பதை சுட்டிக்காட்டினார்.

தனது யோசனைகள் தொடர்பாக முன் வைப்பதாக குறிப்பிட்ட கலாநிதி விக்கரமரத்ன. குறிப்பாக ஒற்றையாட்சி என்ற சொற்பிரயோகத்தை பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை. இது போன்ற சர்ச்சைக்குரிய அடையாளங்களை பயன்படுத்த வேண்டிய தேவையில்லை என்றே கருதுகின்றேன்.

பிரிக்கமுடியாத தேசம் என்பது அனைவராலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டுள்ளது. அதைப் பிரதிபலிக்கும் வகையிலான சொற்பிரயோத்தைப் பயன்படுத்துவது சிறந்தது. ஆகவே அதனால் எவ்விதப் பிரச்சினைகளும் ஏற்பட போவதில்லை.

இது தொடர்பாக பிரிவினை ஏற்படப் போகின்றது எனக் கருதுபவர்கள் குறிப்பாக கடும்போக்கர்களை தவிர்த்து ஏனையவர்களுக்கு அவ்வாறான சந்தேகம் ஏற்படுமாயின் அதனை போக்க வேண்டிய கடமை எமக்குள்ளது. இச் செயற்பாடுகளை நாம் முன்னெடுக்க வேண்டியுள்ளது.

13வது திருத்தச்சட்டத்தின் பிரகாரம் உருவாக்கப்பட்ட மாகாண சபைகளை எடுத்துக்கொண்டால் வடக்கு கிழக்கு இணைப்பு தொடர்பில் பிரச்சினைகள் காணப்படுகின்றன. எனினும் மாகாணங்கள் இணங்குகின்ற போது ஒருமித்து இணங்குவதற்கான ஏற்பாடுகள் உள்ளன.

மாகாண சபைகளுக்கு காணப்படும் அதிகாரங்களின் பிரகாரம் காணி அதிகாரத்தைப் பிரயோகிப்பது தொடர்பான பிரச்சினை காணப்படுகின்றது. தேசிய காணி ஆணைக்குழு அமைக்கப்பட்டிருக்குமானால் இந்தப் பிரச்சினை இப்போதே தீர்க்கப்பட்டிருக்கும்.

மாகாண சபைகளின் விருப்பமில்லாது மத்திய அரசினால் தீர்மானங்கள் மேற்கொள்கின்ற போது பிரச்சினைகள் எழுகின்றன. ஆகவே இரண்டாந்தர சபை ஒன்றினை உருவாக்குவது தொடர்பில் நான் யோசனையொன்றை முன்வைக்கின்றேன்.

குறித்த அவையில் அனைத்து மாகாணங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்த கூடியவகையில் முதலமைச்சர் உள்ளடங்களாக 45 பிரதிநிதிகள் கொண்ட குழு உருவாக்கப்பட வேண்டும்.

அதேபோன்று இந்த நாட்டில் பூர்விகம் இல்லாதவர்களுக்கும் இந்திய வம்சாவளியினர், ஆதிவாசிகள் மற்றும் பறங்கியர் போன்ற இனக்குழுக்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய குழுவொன்று உருவாக்கப்பட வேண்டும்.

தேசிய கொள்கைகள் தொடர்பான தீர்மானங்களை மேற்கொள்ளும் போது இக்குழுக்களின் யோசனைகள், பரிந்துரைகளை உள்வாங்கி தீர்மானங்கள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். இதன்மூலம் மத்தியரசுடனான பல பிரச்சினைகளுக்கு தீர்வு எட்டப்படும்.

மக்களின் விருப்பமின்றி அரசியலமைப்பொன்றை நிறைவேற்ற முடியாது. அதேநேரம் அதிகாரங்களை பகிர்வதாக கூறி வலது கையினால் வழங்கிவிட்டு தேசிய கொள்கை என்ற பெயரினால் இடது கையினால் பெற்றுக் கொள்ள முடியாது. அதற்கான ஏற்பாடுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு சிறந்த அரசியலமைப்பொன்று உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்றார்.

29 March 2016

மீண்டும் சிவப்புக் கொடியை உயர வைப்போம்!

குமார் குணரட்ணம் நீதிமன்றத்தில் ஆற்றிய உரை
கௌரவ நீதிபதி அவர்களே!
கேகாலை நகரில் பிறந்து வளர்ந்த என்னை விசா காலம் முடிந்தும் இங்கு வசித்த வெளிநாட்டவன் என்ற காரணத்தைக் காட்டி கைது செய்து வைத்துள்ளனர்.
எனது வீட்டின் முன்வாசலுக்கு வந்தால் என்னால் பொது மயானத்தைக் காணமுடியும். எனது தந்தை உட்பட எனது சொந்தங்கள் அடக்கம் செய்த, தகனம் செய்த மயானம் அதுவாகும். நான் வீட்டில் இருந்து கொழும்பு-கண்டி வீதிக்கு வந்தால் றோமன் கத்தோலிக்க மயானத்தைக் காண முடியும். அங்கு எனது தாயின் சொந்தங்கள் எனது தந்தைவழி பாட்டனார் ஆகியோர் அடக்கம் செய்யப்ட்டுள்ள புதைகுழிகள் இன்றும் இருக்கின்றன.
நான் கேகாலை நகரை நோக்கி கொழும்பு-கண்டி வீதியில் நடந்து செல்லும்போது நானும் எனது சகோதரனும் எனது தாய் மாமன்மார்கள் கல்வி பயின்ற சென் மேரிஸ் வித்தியாலயத்தையும், வலது பக்கம் எனது தாய் எனது சகோதரிகள், கல்வி கற்ற சென் யோசப் கல்லூரியைக் காணலாம்.
நான் பிறந்து வளர்ந்த சொந்த இடமான கேகாலை நகரில் வைத்து என்னை ஒரு வெளிநாட்டவரென கருதி, வதிவிட விசா இல்லை என்ற காரணத்தைக் காட்டி கைது செய்தனர்.
கௌரவ நீதிபதி அவர்களே!
இது ஒரு ஜனநாயக விரோத செயற்பாடு கொண்ட நாட்டின் வெளிப்பாடு என நான் நினைக்கிறேன். எனக்கு எதிரான இவ்வாறான செயற்பாட்டு பின்னணியைப் பற்றி விளக்க ஒரு சந்தர்ப்பம் வழங்குவீர்கள் என நம்புகிறேன்.
கௌரவ நீதிபதி அவர்களே!
நான் 1981 இல் பின்னவல மத்திய கல்லூரியில் க.பொ.த உயர்தரம் கல்வி கற்கும் காலத்திலேயே அரசியல் செயற்பாட்டில் ஈடுபட்டேன். நான் அரசியல் செயற்பாட்டில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருந்த காலப்பகுதியில் பேராதனை பல்கலைக்கழக பொறியியல் பீடத்திற்கு உள்வாங்கப்பட்டு அங்கும் எனது இடதுசாரிய அரசியலை முன்னெடுத்தேன். நான் விருப்புடன் இந்த புரட்சிகர இடதுசாரியத்தை தேர்ந்தெடுத்த அந்நாளில் இருந்து இந்நாள் வரை அதையே செய்தும் வருகின்றேன். இன்று என் மீது சுமத்தப்பட்டுள்ள குற்றச்சாட்டுக்கும், எனது இடது சாரிய அரசியல் செயற்பாட்டுப் பின்னணிக்கும் சில தொடர்புகள் இருப்பதை உணர முடியும்.
எனது பிரஜாவுரிமை சார்ந்த பிரச்சனை சார்ந்த கேள்வியோ அல்லது நான் அரசியலில் ஈடுபடும் உரிமை பிரச்சனை பற்றிய கேள்வியோ இந்நாட்டின் ஜனநாயகம் தொடர்பான பிரச்சனையாவே இருக்க முடியும். நான் இடதுசாரிய அரசியலுக்குள் பிரவேசித்த 1981-82 காலப்பகுதி மற்றும் 1985-86 காலப்பகுதியில் தொடர்ந்த எனது அரசியற் செயற்பாட்டுக் காலப்பகுதிகள் இந் நாட்டின் ஜனநாயகமானது அரசியல் அதிகாரங்களைக் கொண்டவர்களால் அச்சுறுத்தப்பட்ட காலமாகும்.
1977 இல் ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தனா தலைமையில் ஐக்கியதேசியக் கட்சி அதிகாரத்துக்கு வந்தது. ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தனாவினால் நிறைவேற்று அதிகார ஜனநாயகமுறை கொண்டுவரப்பட்டது. அடக்குமுறைகள் தலைவிரித்தாடிய காலப்பகுதி என நாங்கள் இதனை விவரிப்போம். இந்த அடக்குமுறை ஆட்சி 1980 யூலையில் ஏற்பட்ட வேலைநிறுத்தத்தினை அடக்குமுறையால் ஒடுக்கியது.
1982 இல் மாவட்ட அபிவிருத்தி சபைகளுக்கான தேர்தல், அரசின் குண்டர் படைகளால் பாரிய தேர்தல் முறைகேடுகள் புரியப்பட்டு நடந்தேறியது. 1982 இல் ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தனா அரசு அவ்வருடம் நடாத்தப்பட வேண்டிய பொதுத்தேர்தலை பிற்போட்டதன் மூலம் ஜனநாயகத்துக்கு குழிபறித்தது. 1977 பொதுத்தேர்தல் மூலம் கிடைத்த பழைய வாக்குப்பலத்தினை அடிப்படையாக்கி நடாத்த வேண்டிய பொதுத் தேர்தலை தள்ளிப்போட்டு மேலும் 6 வருடங்கள் ஜனநாயக விரோதமாக தொடர்ந்தும் ஆட்சியில் நீடித்தனர். இது ஜனநாயக வழிமுறைக்கு மாறாக ஆட்சியைக் கையகப்படுத்தியது மட்டுமன்றி சட்டவிரோதமான ஆட்சியாகவும் இருந்தது. இதே ஆட்சி தான் 1983 இல் நடந்த கறுப்பு யூலை இனக் கலவரத்தினை உருவாக்கியதன் மூலம் நாட்டினை ஒரு இனவாதப் போருக்குள் தள்ளிய ஆட்சியாகும்.  
1983 இல் கறுப்பு யூலை குழப்பங்களைப் பயன்படுத்தி, நான் இடதுசாரிய அரசியலில் ஈடுபட்ட மக்கள் விடுதலை முன்னணியை தடை செய்தனர். கறுப்பு யூலைக்கு எவ்வித தொடர்புமற்ற எமது கட்சியை தடை செய்து, எமது கட்சித் தலைவர்களை கைது செய்து, கொலை செய்ய கட்டளை இட்டனர். அவர்கள் கைது செய்யப்பட்டு, சித்திரவதை செய்யப்பட்டு, பெரும்பாலான வேளைகளில் கொடூரமாக படுகொலை செய்யப்பட்டு ஜே.ஆரின் அடக்குமுறை அரசினால் பலிகொள்ளப்பட்டனர். இதுவே தான் நான் இடதுசாரிய அரசியலுக்குள் என்னை ஈடுபடுத்திக்கொள்ளும் தீர்மானத்துக்கான சமூக அரசியல் பின்னணியாக இருந்தது.
எனது அரசியற் செயற்பாடுகள் ஒருவிதத்தில் இந்த நாட்டு ஜனநாயகம் புதையுண்டு இருந்த இவ்வாறான நிலையில், ஜனநாயகத்தை ஒருவிதத்தில் வெற்றிகொள்ள நடைபெற்ற போராட்டத்துடன் தொடர்பு கொண்டது.
1987 -1988 காலப்பகுதியில் நாட்டை கடுமையான சிவில் யுத்த நிலைமைக்குள் இழுத்து விட்டிருந்தனர் என்பதை நாம் அறிவோம். ஒரு புறத்தில் 1983 இல் வடக்கில் யுத்தம் மோசமடைந்திருந்த வேளை மறுபுறத்தில் தெற்கில் யூ.என்.பியின் ஜனநாயகவிரோத சக்திகள், நான் தீவிரமாக செயற்பட்டுக்கொண்டிருந்த இடதுசாரி இயக்கத்தினரால் சவால்களை எதிர்கொண்டது. இந்தக் காலப்பகுதியில் எங்கள் கட்சியின் தோழர்களும், தோழியர்களும் கடத்திச்செல்லப்பட்டு சித்திரவதைக்குள்ளாக்கப்பட்டு, ரோகண விஜேவீர சகோதரர், சகோதரர் உபாதிஸ்ஸ கமநாயக உள்ளிட்ட தலைவர்களும் கொல்லப்பட்டனர். இன்றும் அது தொடர்பான புலனாய்வுகள் இல்லை. இன்றும் அது தொடர்பான விசாரணைக் கமிசன்கள் இல்லை. அவை குறித்த விசாரணைகளோ சட்டநடவடிக்கைளோ நடாத்தப்படவில்லை. 26 வருடங்களுக்கு பின்பும் கூட அது தொடர்பான நீதி கிடைக்கவில்லை.
நான் முன்பு கூறியது போல் எனது சொந்தங்கள், எனது தந்தை, எனது சகோதரர்கள் இந்த பூமியில் எங்கோ புதையுண்டு இருப்பது போல; எனது தோழர்கள், எனது அன்புக்குரிய மூத்த சகோதரர் ரஞ்சிதம் உள்ளடங்கலாக அவர்களின் எச்சங்கள் இந்த நாடு பூராவும் சிதறப்பட்டிருக்கின்றது. இந்த ஜனநாயக விரோத அரசானது எனது சொந்த சகோதரனை என்னிடமிருந்து பறித்துக்கொண்டது. எனது குடும்பத்தையும், எனது அரசியலுக்குரிய எனது நாட்டினையும் என்னிடமிருந்து பறித்துக் கொண்டது. தற்செயலாகவே எனது உயிர் தப்பியது என்றே சொல்ல வேண்டும்.
என்னோடு ஒன்றாக கல்வி கற்ற, எனது உயிரைப் பாதுகாக்க முனைந்த பந்துல திசநாயக்க எங்கே என்பதற்கு இன்றுவரை விடையேதும காண முடியவில்லை. இடதுசாரி அரசியலில் நான் ஈடுபட்டிருந்த சூழல் இவ்வாறு தான் இருந்தது. அதற்குப் பின்னரான விசா முடிவடைந்த பின்னரும் நாட்டில் தங்கியிருந்ததான குற்றச்சாட்டும் இந்தப் பின்னணி கொண்டது தான்.
எனக்கு ஏன் வெளிநாட்டுக்கு புலம்பெயரும் நிலை ஏற்பட்டது என்பதை விளக்க எனக்கு சந்தர்ப்பம் தருமாறு கேட்டுக்கொள்கின்றேன்.
நொறுக்கித் தரைமட்டமாக்கப்பட்டதான, எரித்து நீறாக்கப்பட்டதான அழித்தொழிப்பின் பின், இடதுசாரிய அரசியல் மேல் ஊக்கம் சரிந்து கொண்டிருந்த காலப்பகுதியில் மீண்டும் சிவப்பு கொடியை இந்நாட்டில் உயர வைக்க வேண்டும் என்ற நோக்கோடு நானும் வேறு சிலரும் இடதுசாரி அரசியல் இயக்கத்தினை மீளக் கட்டியெழுப்பும் தீர்மானத்தை எடுத்துக் கொண்டோம்.
மார்க்சியப் பார்வையில் கூறுவதாயிருந்தால், இந்த முதலாளித்துவ அரசு, இந்த நடைமுறை சமூக பொருளாதார பண்பாட்டுப் பிரச்சனைகளை தீர்க்கும் திறன் கொண்டதல்ல. இனவாத அரசியலையோ சமுதாய ஏற்றத்தாழ்வுகளையோ தோற்கடிப்பதென்பது அதனால் முடியாததொன்று.
சோவியத் தேசம் வீழ்ந்து விட்டது. உலக சோசலிச இயக்கம் சரிவை சந்தித்துக் கொண்டிருந்தது. சோசலிசம் தொடர்பான ஊக்கம் கெட்டுப்போயிருந்தது. இவையெல்லாம் இந்த நாட்டில் இடதுசாரிய அரசியலை தூக்கி நிறுத்துவதற்கு பின்னடைவை ஏற்படுத்தியிருந்தன. ஆனாலும் இந்தப் பிரச்சனைகளையெல்லாம் தீர்க்கக்கூடிய தத்துவார்த்த மற்றும் தர்க்கவியலின் மேலிருந்த நம்பிக்கையினால் அரசியல் இயக்கமொன்றை மீட்டெடுக்கும் உந்துதலை நாம் பெற்றிருந்தோம். ஜே.வி.பி யினை சரியான அரசியலுக்குள் கொண்டுவர உந்துதல் கொண்டோம்.
சமரசமின்றிய புரட்சியாளர்களாக உருவாக வேண்டுமென்ற எங்களதும் மற்றும் அதே அவாவுடன் யூ.என்பி ஆட்சிக்காலத்திலான அடக்குமுறையினால் உயிர்நீத்த எமது தோழர்களினதும் மனச்சாட்சி எங்களது முயற்சியை வெற்றியடைய வைப்பதில் திடமாக முன்னேறுவதற்குரிய சக்தியை எமக்களித்தது.
இன்றைய முன்னிலை சோசலிசக் கட்சியின் பிரதான செயலாளரான சேனாதீர குணதிலக சகோதரரும் அண்மையில் உயிர்நீத்த செனவி என்று நாம் அழைத்த கமல் தேசப்பிரிய சகோதரரும் இன்னும் சிலரும் இம் முயற்சியில் ஈடுபட்டோம்.
அன்று 1994 தொடக்கம் 2011 செப்டம்பர் மாதம் வரை நாங்கள் கட்சியின் சகல செயற்பாடுகளிலும் பங்கெடுத்துக்கொண்டோம். 1994 பொதுத் தேர்தலில் போட்டியிடுவதென்ற முடிவினை எடுத்தோம்.

2004 ம் ஆண்டு கூட்டணி அரசாங்கத்தை உருவாக்குவதிலும், பின்னர் 2005 இல் ஜனாதிபதி தேர்தலில் மகிந்த ராஜபக்ஷ ஜனாதிபதியாக்குவதற்கான எமது ஆதரவினை அளித்தோம். 1997 உள்ளுராட்சி சபை தேர்தல் 1999 ஜனாதிபதி தேர்தல், 2000 பொதுத் தேர்தல், 2001 பொதுத் தேர்தல் ஆகியவற்றில் இடதுசாரிய அரசியல் இயக்கங்களில் ஒன்றாக நாங்களும் இயங்கினோhம்.
மீண்டும் மக்கள் விடுதலை முன்னணியை நம் நாட்டின் பிரதான அரசியல் நீரோட்டத்திற்குள் கொண்டு வருவதற்கு செயற்பட்டோம். நான் 1994 இல் உண்டான ஆரம்ப அமைப்பாக்கல் நிர்வாகக் குழுவில் செயற்பாடுடைய அங்கத்தவனாகவும், பின்னர் பொலிற்பீரோ அங்கத்தவனாகவும், ஜே.வி.பி யின் தீர்மானங்களை மேற்கொள்ளும் பொறுப்பிலும் இருந்தேன். நாட்டினை விட்டகன்று செல்வதற்கும் அதன் தொடர்ச்சியாய் வேறு நாட்டில் வதிவதற்குமான கட்டாயத்துக்கு நான் ஆளானேன் என்பதை விளக்குவதற்காகவே இங்கு இவற்றையெல்லாம் நான் சுருக்கமாக கூறுகிறேன். ஜக்கிய மக்கள் சுதந்திர முன்னணியின் உருவாக்கத்தின் பின், கட்சிக்குள் ஒரு உள்ளக விவாதம் ஒன்று தொடங்கியது. முதலாளித்துவக் கட்சிகளுக்கு ஆதரவளிப்பது என்ற எமது தீர்மானம் எந்தளவு பயனுள்ளது என்ற மதிப்பீட்டினை இந்த விவாதம் கருப்பொருளாகக் கொண்டிருந்தது.
எமது ஆதரவுடனான மகிந்த ராஸபக்ஷவின் வெற்றிக்குப் பின்னர், எமது கட்சியின் அங்கத்தவர்கள் ராஜபக்ஷவின் அரசுடன் இணைந்து கொள்ள விரும்பினர். கட்சியின் பெரும்பான்மை மத்தியகுழு உறுப்பினர்கள் இந்த முடிவுக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டினைக் கொண்டிருந்தனர். இருந்தபோதிலும் சிலர் கட்சியை விட்டு விலகிச் சென்று மகிந்த அரசுடன் இணைந்து கொண்டனர். அது மட்டுமல்ல, இவ்வாறு கட்சியை விட்டு வெளியேறிச் சென்றவர்கள், கட்சி அரசுடன் இணைந்து கொள்வதற்கு எதிரான பிரச்சாரத்தை நானே கட்சிக்குள் முன்னெடுத்தேன் என விபரித்தனர். இதுகாலம் வரையான எமது கட்சியின் நடைமுறைக் கட்டுக்கோப்புக்கு இது ஒரு திருப்புமுனையான அமைந்ததோடல்லாமல் கட்சி ஒரு அரசியல் பின்னடைவுக்குள் வீழ்ந்ததற்கான அறிகுறியாகவும் இருந்தது.
இதன் விளைவாய், ராஜபக்ச அரசாங்கத்தின் அழித்தொழிக்கப்பட வேண்டிய விசேட இலக்காக நான் வந்திருந்தேன். இதுவே நான் நாட்டை விட்டு வெளியேறுவதற்கான பிரதான காரணமாகும். நாட்டிலிருந்து நான் வெளியேறுவதே தகும் என்ற முடிவு கட்சியாலேயே எடுக்கப்பட்டது. அதன் நிமித்தம் 2006 ம் ஆண்டு நான் குடும்பத்துடன் நாட்டை விட்டு வெளியேறினேன்.
கௌரவ நீதிபதி அவர்களே!
நாட்டை விட்டு வெளியேறியது என்பதும் எனது அரசியலும் தனித்தனியானதல்ல. ஒன்றைவிட்டு மற்றொன்றென பிரித்துப் பார்க்க முடியாதவை. பேச முடியாதவை. இங்கு என்ன நன்றாக தெளிவாகிறதெனில் நாட்டில் விசாவில் குறிப்பிட்டிருந்த திகதிக்கு மேலாகவும் தங்கியிருந்ததென்ற என் மீதான குற்றச்சாட்டுக்குக்கு காரணம் திட்டவட்டமாக அரசியற் காரணமே என்பதாகும்.
எனது உயிருக்கு அச்சுறுத்தல் என்பது 2012 ம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் 7 ம் திகதி அடையாளம் தெரியாத ஆயுததாரிகளால் கடத்தப்பட்டபோது நிரூபணமாகியிருந்தது. ராஜபக்ஷ ஆட்சியினரால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட ஆயுதக் குழுவொன்றினால் நான் கடத்தப்பட்டேன். என்னைக் கொல்வதே அவர்களது நோக்கமாயிருந்தது. மனிதவுரிமை இயக்கங்களாலும், அரசியற் கட்சிகளாலும், ஊடக நிறுவனங்களினாலும், உள்நாட்டிலும் வெளிநாட்டிலும் பரந்த எதிர்ப்பு உருவானது. இந்த விரைந்த பரந்த எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகளே எனது உயிருக்கு சேதமின்றி என்னை விடுவிப்பதற்கு ராஜபக்ஷ அரசினை கட்டாயத்துக்குள்ளாக்கியது. ராஜபக்ஷ ஆட்சியின் அடக்குமுறைக்குள்ளிருந்து இது ஒரு அரிதான விடுவிப்பு ஆக இருந்தது.
கௌரவ நீதிபதி அவர்களே!
சிலர் சிந்திக்கலாம் எவ்வாறு ஒரு கட்சியின் உட்கட்சி விவாதம் அல்லது சர்ச்சை அல்லது கட்சியின் தீர்மானம் ஒட்டுமொத்த சமுதாயத்தின் மேல் தாக்கம் புரிய முடிமென்று.
ஒரு அரசியல் கட்சியினால் எடுக்கப்படுகின்ற தீர்மானங்கள் ஒரு சமூகத்தின் விதி, அழிவு அல்லது அந்நாட்டின் நல்லிருப்பு என்பனவற்றின் மேல் ஆற்றல் செலுத்தவல்லது என நான் நம்புகிறேன். உதாரணமாக ஜே.வி.பி யினால் மேற்கொள்ளப்பட்ட அண்மைய காலத்து தீர்மானங்கள் சமூகத்தின் மேல், நாட்டின் குடிமக்கள் மேல், வரலாற்றை வினைவதில் மேல் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. ஐக்கிய மக்கள் முன்னணி அரசாங்கத்தினை ஸ்தாபிப்பதற்கு ஜே.வி.பி எடுத்துக்கொண்ட தீர்மானமானது தீர்க்கமானது என்பதனை நான் இங்கு அழுத்திக் கூற முடியும். அப்படியான தீர்மானங்கள் வெற்றியளிப்பதாகவோ அல்லது தோல்விக்கோ வழிவகுக்கலாம். ஆனால் எனது கருத்து என்னவெனில் அவ்வாறான தீர்மானங்கள் வாழ்க்கைக்கும் சமூகத்துக்கும் முக்கியமானவையாகும்.
1971 மற்றும் 1987 காலப்பகுதிக்கு மீளச் செல்வோமாயின், விமர்சனங்கள் இருக்கலாம், கட்சியின் தீர்மானங்கள் தீர்க்கமானவை. எங்களது பழைய சகாக்கள் சிலர் ராஜபக்ஷ அரசோடு சேர்ந்து கொண்ட பின்னர், அவர்கள் தங்களது இடதுசாரிய மனோபாவத்தினையும் அரசியலையும் கைவிட்டு விட்டனர். முதலாளித்துவ அரசியலுக்குள் அவர்களுடைய செயற்பாடுகளில் அவை வெளிப்பட்டு நிற்கின்றன.
அவர்கள் கட்சியை விட்டு வெளியேறிய போதும், கட்சிக்குள் உட்கட்சி அரசியல் விவாதம் தொடர்ந்து நடந்த வண்ணமே இருந்தது. அரசியற் செயற்பாடுகளில் எனை ஈடுபடுத்திக் கொள்வதற்கும் கட்சியின் செயற்பாடுகளில் பங்கேற்பதற்குமாய் பல தடவைகள் நான் அடிக்கடி நாட்டுக்கு திரும்பி வரவேண்டியிருந்தது. 2011 செப்டம்பர் மாதம் நான் நாட்டிற்கு திரும்பவும் வந்திருந்தேன். கட்சிக்குள்ளான ஒரு குழப்பம் நோக்கி தொடங்கியிருந்த விவாதம் ஒன்றில் உடனிருப்பதற்காய் எனது தோழர்களால் வைக்கப்பட்ட கோரிக்கையை ஏற்று நான் வந்திருந்தேன்.
செப்டம்பர் 23ம் திகதி 2011 இல் எனக்கு உயிரச்சுறுத்தல் இருந்தபோதும் நான் நாட்டுக்கு திரும்பி வந்திருந்தேன்.
ஒரு மார்க்சிஸ்ட் ஆகவும் நிலவுகின்ற சமுதாயத்தின் எத்தனையோ பிரச்சனைகளுக்கெல்லாம் ஒரு மாற்று சோசலிசமே என்று நம்பிக்கை கொண்ட கம்யூனிஸ்ட் ஆகவும் இருப்பதினால், ஒரு புரட்சியாளன் இந்த ஆபத்துக்களை எதிர்கொண்டே ஆக வேண்டும். கட்சிக்கு எவ்வித தீங்கும் விளையாதபடியான ஒரு கட்டம் வரையிலுமாவது நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த விவாதத்தை வழிப்படுத்துவதற்கும் அவ்விவாதத்தில் மஸ்தியத்துவப்படுத்தவும் என நான் நாட்டுக்கு திரும்பி வந்தேன். ஆனால் விளைவு அதுவல்லாது போய்விட்டது. ஒரு புதிய இடதுசாரிய இயக்கத்தினை மீள ஸ்தாபிக்க வேண்டியிருந்தது. அதுவே முன்னிலை சோசலிசக் கட்சி. அதேவேளை, எமது புதிய கட்சியின் மீது அரச ஊடகங்களும், தனியார் ஊடகங்களும் அவதூறுகளை சரமாரியாக கட்டவிழ்த்து விட்டிருந்தன. எங்களுடைய அரசியலை எல்.ரி.ரி.ஈ யுடனும், புலம்பெயர்ந்தவர்களுடனும் தொடர்புபடுத்தி எங்களை ஒடுக்குவதற்காக சந்தேகங்கள் திட்டமிட்டே விதைக்கப்பட்டன.  எம்மீதான இக்குற்றச்சாட்டின் கவர்ச்சிகரமான இயல்பாக எது இருந்ததெனில்; எமக்கெதிராக இத் தீங்கிழைக்கும் இப் பிரசாரத்தை ஜே.வி.பி யிலிருந்து விலகிக்கொண்டவர்களும், ஜே.வி.பியின் அன்றைய தலைவர்களும் அரசாங்கத்தின் பிரச்சாரத்திலிருந்து  மாறுபடா வகையில் செய்தமையே.
புதிதாக உருவாகிய எமது கட்சியினால் ஆயுதமேந்திய கிளர்ச்சிக்கான சாத்தியப்பாடுகள் இருப்பதாகக் அரச புலனாய்வுப் பிரிவு உசார் நிலையில் வைக்கப்பட்டிருந்ததற்கான ஆதாரங்கள் இருக்கின்றன.
புதிய கட்சியினை அதன் ஆரம்பத்திலேயே துடைத்தழிப்பதற்கான இலக்கு கொண்டவையாகவே இந் நடவடிக்கைகள் இருந்தன.  இவ்வாறான பொய்ப் பிரச்சாரங்களின் மூலம் பொதுமக்களிடமிருந்து எமது கட்சியினை அந்நியப்படுத்துவதே இச் சக்திகள் கொண்டிருந்த நோக்கமாகும். எங்கள் கட்சியினை விட்டு மக்களை விலக்கி வைக்கும் நோக்கிலும் வன்முறை வழிகளின் மூலம் எங்களை அழிப்பதற்கான ஒரு சூழ்நிலையை உருவாக்கவும் எனது தமிழ் அடையாளத்தினை அவர்கள் பயன்படுத்தினார்கள்.
2011 ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 10ம் திகதி எங்கள் கட்சி ஒரு ஊடக மாநாடு ஒன்றினை நடாத்துவதற்கான முயற்சியில் இருந்தது. எங்களுடைய இரண்டு கட்சித்தோழர்கள் லலித்குமாரும், குகன் முருகானந்தனும் கடத்தப்பட்டார்கள். இன்று வரையும் அவர்கள் திரும்பி வரவேயில்லை.  மே மாதம் 2009 இல் யுத்தம் முடிவுக்கு கொண்டுவரப்பட்டது. வடக்கும் கிழக்கும் முற்றுமுழுதாக அரசாங்கத்தின் கட்டுப்பாட்டுப் பிரதேசங்களாகின. அரச இராணுவப் படைகள், புலனாய்வுப் பிரிவினரின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இப்பிரதேசங்கள் கொண்டுவரப்பட்டன. ஏதாவது வன்முறை வெடித்தால், அந்த வன்முறைக்கு ராஜபக்ஷ ஆட்சியே பொறுப்பாயிருந்தது. நான் விளக்கியதின்படி, எங்களுடைய அரசியல் இயக்கத்தினை நசுக்குவதற்கான ஆரம்ப நடவடிக்கையாகவே எங்களுடைய லலித் தோழரும், குகன் தோழரும் கடத்தப்பட்டனர். நான் ஈறாக எங்களுடைய பெரும்பாலான தோழர்கள் புலனாய்வுப் பிரிவினரால் பின்தொடரப்பட்டனர். என் மீதான வேட்டை ஏப்ரல் மாதம் 7 ம் திகதி 2012 ம் ஆண்டில் கிரிபத்கொடவில் வைத்து என்னைக் கடத்திச் சென்றதன் மூலம் முற்றுக்கு வந்தது. நான் நாட்டை விட்டு வெளியேற்றப்படுவதற்கு காரணமாய் அமைந்த, நான் எனது உயிருக்கு அச்சுறுத்தலாய் உணர்ந்த இந்தச் சம்பவம் என் மீதான உயிரச்சுறுத்தலுக்கும் ஒடுக்குமுறைக்கும் தெளிவான ஆதாரமாகும்.
இருப்பினும் உள்நாட்டு வெளிநாட்டு அழுத்தங்கள் மூலமும், அவுஸ்திரேலிய அரசாங்கத்தினால் வழங்கப்பட்ட மத்தியஸ்தினூடாகவும் என்னை அவர்கள் விடுவிப்பதில் போய் முடிந்தது. நான் எங்கே கடத்திக் கொண்டு செல்லப்பட்டேன் எங்கே அடைத்துவைக்கப்பட்டேன் என்பது எனக்குத் தெரியாது.
கொழும்பை அண்மித்த பிரதேசமாக அது இருக்கக்கூடும். ஒரு சட்டத்துக்குப் புறம்பான ஆயுதக்குழுவினால் கடத்தப்பட்டடையினால் நான் இறப்பின் விளிம்பிலேயே இருந்தேன். கடத்திச்செல்வதற்கு சட்டத்திற்கு வெளியில் இயங்கிய அவர்கள் என்னை நாட்டை விட்டு வெளியேற்ற மட்டும் சட்டத்தை துணைக்கழைத்தார்கள். கட்டுநாயக்கா சர்வதேச விமானம் நிலையம் வழியாகவே நான் வெளியேற்றப்பட்டேன். அடையாளம் தெரியாத கொலைகாரர்கள் எனது கடத்தலை மேற்கொண்டிருந்தனர். ஆனால் இலங்கை பொலிசார் இந்தக் கடத்தலின் இறுதிக்கட்டத்தில் தலையிட்டு நடவடிக்கை எடுத்தனர். இந்தக் கூட்டினை யார் தெளிவாக உணர்வார்கள்? யார் இந்த மர்மத்தினை அவிழ்ப்பார்கள்?. கடத்தல் அறியப்படாதிருந்தது, வெளியேற்றுதலோ பொலிசாரால் நிர்வகிக்கப்பட்டது.
இது இவ்வாறு தான் நடந்தது. எனது கண்கள் துணிகளால் கட்டப்பட்டு தெமட்டகொட குற்றவியல் பிரிவில் தள்ளிவிடப்பட்டேன். அது முதல் தொட்டு சட்ட நடவடிக்கை தொடர்ந்தது. அதன் பின்னர் மட்டுமே அவுஸ்திரேலிய உயர் ஆணையரும், பிரதான செயலரும் தோன்றினர். எனது பாதுகாப்பான புறப்பாட்டினை உறுதி செய்ய அவர்கள் கட்டுநாயக்க விமான நிலையம் வரை கூட பயணித்தனர்.
அண்மையில் முன்னாள் பாதுகாப்புச் செயலர், அற்புதமான வாக்குமூலம் ஒன்றை வழங்கியிருந்தார். கேகாலை விளக்கமறியல் சிறைச்சாலையில், நான் தொலைக்காட்சியினை பார்த்துக்கொண்டிருந்த வேளை, ஒரு குறிப்பிட்ட தொலைக்காட்சி சேவை இணையமொன்றிலிருந்து பெற்றுக்கொண்ட பாதுகாப்புச் செயலருடைய வாக்குமூலத்தை ஒளிபரப்பியது. இந்த வாக்குமூலத்தில் அன்றைய பாதுகாப்புச் செயலர் கிரிபத்கொடவில் இருந்த அயலார் ஒருவர், நபர் ஒருவரைப் பற்றி தந்த தகவல் தந்ததாகவும், அதன்படி நபர் கைது செய்யப்பட்டதாகவும் கூறியிருந்தார். யார் இதற்குப் பொறுப்பு? எந்த பொலிஸ் இங்கு ஈடுபடுத்தப்பட்டது? கைது செய்யப்பட்டது சம்பந்தமான ஏதாவது ஆவணங்கள் இல்லை. எதுவும் அங்கில்லை. எந்த சட்ட நடவடிக்கைகளும் பின்பற்றப்படவில்லை. சம்பவம் நடந்ததென்றதை ஒப்புக்கொண்டுள்ளார். இன்னுமொன்றையும் அவர் வெளிப்படுத்தியிருந்தார். அவரது வாய் தவறி அவர் அதனைச் சொல்லியிருக்கிறார். இந்தக் கடத்தலுக்கு ஜே.வி.பி தலைவர்கள் ஆதரவழித்திருந்தார்கள் என்பதே அது. புகைப்படங்களின் வழி என்னை அடையாளங் காட்டியும் என்னுடைய உடற்தோற்றப்பாடுகளை விபரித்தும் என்னை அடையாளங் காண்பதற்கு உதவினார்கள் என்று கூறினார்.
இந்த கேகாலை நகரில் பிறந்த நிலையில், இங்கேயுள்ள கல்லூரியில் கல்வி பயின்ற நிலையில், இங்கே விளையாட்டு மைதானங்களில் விளையாடி இருந்த நிலையில், என்னை ஒரு வெளிநாட்டவர் போல் குற்றம் சாட்டி இருக்கிறார்கள். நான் நம்புவது என்னவெனில் இது நிச்சயமாக நான் இடதுசாரிய அரசியலில் ஈடுபட்டு இருப்பதன் விளைவே ஆகும். ஜே.வி.பி யினுடைய அரசியலில் ஏற்பட்ட மாற்றமும் அதனை திருத்தியமைப்பதற்கான போராட்டத்தில் தலைமைப் பாத்திமுமே, எனது வெளிநாட்டுப் பயணத்திற்கான நிச்சயமான காரணமாகும்.
கௌரவ நீதிபதி அவர்களே!

இல்லாதவர்களுக்கும் இருப்பவர்களுக்கு இடையிலான பிரிவையோ, உழைப்புச் சுரண்டல் போன்ற கடுமையான பிரச்சனைகளை தீர்ப்பதற்கு இந்த முதலாளித்துவ அரசுகளுக்கு முடியும் என்று நான் நம்பவில்லை. எங்களுடைய நம்பிக்கைகளின்படி, எந்த சமூகப் பொருளாதார பிரச்சனைகளையும் இந்த முதலாளித்துவ ஆட்சிகளால் தீர்க்க இயலாது. பொலிஸ், நீதிமன்றுகள், சிறைச்சாலைகள், ஆயுதப்படைகள், கல்வி, ஊடகம் என்பன யாவும் இந்த முதலாளித்துவ ஆட்சியின் அங்கங்களேயன்றி வேறல்ல. இந்த முதலாளித்துவ அரசின் பாதுகாப்பையும், இருப்பையும் தாங்கிப்பிடிப்பவைகளே இவைகள் ஆகும். தங்களாலான தனிப்பட்ட கொள்ளளவுக்குள், மனிதத்தன்மையை நிறைத்திருக்கின்ற எத்தனையோ நல்ல மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்த அமைப்பினுடைய இருப்பினை உறுதி செய்வதற்கு நிறுவனங்களில் சேவை செய்வதன் மூலமும், சட்டத்தினையும் ஒழுங்கினையும் பாதுகாப்பதன் மூலமும் அவர்கள் நிர்ப்பந்திக்கப்படுகிறார்கள்.
கௌரவ நீதிபதி அவர்களே!
நான் முகம் கொடுக்கும் இப்பிரச்சனை, இந்த நாட்டின் சமூக வாழ்வினதும் ஜனநாயகத்தினுடையதுமான பிரச்சனை. மிக அண்மையான கடந்தகாலத்தில் விசேடமாக ராஜபக்ஷ ஆட்சி ஜனநாயகத்துக்கு முரணான நடைமுறையுடைதென குற்றம் சாட்டப்பட்டது.
சங்கிலித்தொடராக நிகழ்ந்த கடத்தல், சித்திரவதைகள், படுகொலைகள் அவர்களால் மேற்கொள்ளப்பட்டன. நாங்கள் எல்லோரும் அதனை அறிவோம். தற்போது, நல்லாட்சி அரசாங்கம் ஜனநாயகத்தை மீளக் கட்டியெழுப்பவும், ராஜபக்ஷ அரசினால் குற்றம் இழைக்கப்பட்ட குற்றங்கள் யாவற்றுக்கும் நீதியினை உறுதிப்படுத்தவும் என உருவாகியிருக்கின்றது. அது எதையுமே செய்யவில்லை. ஆனால் ஊடக நிகழ்வுகளை மட்டும் ஒழுங்கு செய்கிறது.  அரசியல் நிகழ்ச்சிநிரல் ஒன்றை பின்பற்றுவதனை விடுத்து, ஜனநாயகத்தினை மீளக்கட்டியெழுப்புவதில் அவர்கள் தங்கள் கவனத்தை செலுத்தவில்லை. ஜனநாயக மாற்றங்கள் என்று சொல்லப்படுகின்றவற்றை உருவாக்குதல் தொடர்பில் அவர்களுடைய கருத்தில் எனது சந்தேகமே உள்ளது. ஜனநாயகத்தை மீளக்கட்டியெழுப்புதல் பற்றி உரத்துப் பேசப்பட்டது. 1977 யூ.என்.பி அரசு அதிகாரத்தக்கு வந்தபோதும் கூட, 1971 இல் நடந்த போராட்டத்தினை தங்களுக்கு முன்பிருந்த அரசு ஒடுக்கியபோது இழைத்த குற்றங்களை அன்றைய அரசின் மேல் சுமத்தியபடி, இதேமாதிரியான கோஷங்களே எழுந்தன.
1994இல் மக்கள் முன்னணி அரசு, ஜனநாயகத்திற்கான போராட்டம் என்பதைப் பயன்படுத்தியே அதிகாரத்துக்கு வர முடிந்தது. குற்றச்சாட்டு யூ.என்.பி அரசுக்கு எதிராக இருந்தது. 1987-89 காலப்பகுதியிலான போராட்டத்திகை குரூரமாக அடக்கியதனை குறிப்பிட்டு அது நடந்தது.
அண்மையில், நல்லாட்சி அரசாங்கம் அதிகாரத்துக்கு வந்தது, ராஜபக்ஷ அரசுக்கு எதிரான சமூக எதிர்ப்பலைகளை  அறுவடைசெய்ததன் மூலம் நடந்தது. ஆனால் அதிகாரத்துக்கு வந்த பின்னர் அதிகாரத்தில் அமர்ந்திருக்கின்ற தலைவர்கள் யாரும் ஜனநாயக உரிமைகளைப் பற்றி அக்கறை கொள்வதில்லை.
குமார் குணரத்தினத்தினம் முகம்கொடுக்கும் கேள்விகள் கூட மறுக்கப்படும் ஜனநாயகத்தின் மீதான ஒட்டு மொத்த கேள்வியின் ஒரு பகுதியே ஆகும். நான் எனக்குள் என்னையே கேட்டுக்கொள்ளும் கேள்வி என்னவெனில், நீதிமன்றங்களாலோ, சட்ட நடைமுறைகளின் கட்டமைப்புக்குள்ளாலோ என்னுடைய கேள்விகள் தீர்க்கப்படுமா என்பதே.
என்னுடைய நம்பிக்கை என்னவெனில், என்னுடைய பிரஜாவுரிமை பற்றிய கேள்வி ஒரு சட்டவாதப் பிரச்சனை அல்ல. ஆனால் அரசியல் அதிகாரத்துவமுடையவர்களால் எடுக்கப்பட வேண்டிய ஒரு தீர்மானமே. சட்டவரைமுறைகளின் படியான பிரஜாவுரிமையை பெற்றுக்கொள்வதற்கு, நீ என்ன செய்தாய் என சிலர் கேட்கலாம். 2014 இன் முற்பகுதியில் நான் விசாவுக்கு விண்ணப்பித்திருந்த போதும் அது எனக்கு வழங்கப்படவில்லை. இதே குடிவரவு - குடியகல்வு கட்டுப்பாட்டு அதிகாரியே அன்றும் பணியில் இருந்தார். என்னுடைய விசா விண்ணப்பம் நிராகரிக்கப்பட்டதன் பின்னர், முறையீட்டு கடிதம் ஒன்றைக் கையளிக்குமாறு அவர் என்னை கேட்டுக்கொண்டார். இது சாதாரண விசா வழங்கும் நடைமுறை விதிக்கு உட்படாத ஒன்றாகும். அவ்வாறு கேட்டுக்கொண்ட கடிதத்தில் நான் நாட்டுக்கு வருவதற்குரிய எனது அரசியல் தன்மையினை தெளிவாக விளக்கியிருந்தேன். அதன்படி விசா வழங்குவதற்கு அவர் இணங்கிக் கொண்டார். ஜனவரி முதலாம் திகதி 2015 இல் நான் கட்டுநாயக்க விமான நிலையத்தில் வந்திறங்கினேன். நாட்டுக்கு வந்ததன் பின்னர், ஜனவரி 31 ம் திகதி விசாவினை நீடிப்பதற்கென விண்ணப்பத்தினை சமர்ப்பித்தேன். அதற்கான பதிலும் வழங்கப்படவில்லை. பெப்ருவரி 2ம் திகதி என்னுடைய மரபார்ந்த பிரஜாவுரிமையை பெற்றுக்கொள்வதற்கான விண்ணப்பம் ஒன்றினை சுப்ரீம் கோட்டில் சமர்ப்பித்தேன். அதற்கான பதில், இது விடயத்தில் அரசியல் மட்டத்தில் தான் முடிவு மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று கூறப்பட்டது. பெப்ரவரி 18ம் திகதி உள்நாட்டலுவல்கள் அமைச்சருக்கு எனது மரபார்ந்த பிரஜாவுரிமையை கோரி விண்ணப்பித்திருந்தேன். பிரஜாவுரிமை சட்டத்தின் 8ம் ஷரத்தின் அடிப்படையின் படி நான் அதற்கான விண்ணப்பத்தினை சமர்ப்பித்தேன்.
விண்ணப்பம் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாமல் திருப்பி அனுப்பப்பட்டது. சட்டவரைமுறைகளின்படியான எனது முயற்சிகளால் கிடைத்த மேற்கண்ட அனுபவங்களின்படி, என்னுடைய பிரச்சனையை இட்டான தீர்மானம் அரசியல் தலைமைகளாலேயே எடுக்கப்பட வேண்டும் என்பது தெளிவாகியது. எனவே இது குறித்த எத் தீர்மானமும் இது தொடர்பான அமைச்சரினாலோ அல்லது அரசாங்கத்தினாலோ தான் எடுக்கப்பட முடியும்.
ஜனவரி 16ம் திகதி அட்ரோனி ஜெனரல் (அரச சட்டநிபுணர்) முன்னர் எடுத்த முடிவினை மாற்றி இருப்பதாக ஒரு கடிதம் எனக்கு அனுப்பினார். என்னுடைய பிரஜாவுரிமைக்கான விண்ணப்பத்தினை ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு குடிவரவு-குடியகல்வு திணைக்கள அதிகாரிக்கு தான் அறிவுறுத்தி இருப்பதாக அது இருந்தது. ஒருபுறத்தில் தீர்மானம் அரசியல் மட்டத்தில் எடுக்க வேண்டியதொன்றாக இருக்கின்றது. மறுபுறத்தில் குடிவரவு-குடியகல்வு திணைக்கள அதிகாரி, அட்ரோனி ஜெனரல் போன்ற அரச அலுவலர்கள் தமது முடிவுகளை, அதே கேள்விக்கான முடிவுகளை மாற்றிக்கொண்டிருக்கின்றனர்.
எனவே இங்கு இக்கேள்வியில் அரசியல் தன்மை வெளிப்பட்டு நிற்கின்றது. ஒரு விடயம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதாகிறது. அது எதுவெனில் ஒவ்வொரு அரச அதிகாரிகளும், அரச நிறுவனங்களும் அரசியல் மயமாக்கப்பட்டுள்ளது. என்னைக் கைது செய்த பொலிஸ் அதிகாரிகள், என்னுடைய அடையாளத்தினை வெளிப்படுத்துவதில் முரணான தகவல்களை குறிப்பிட்டிருந்தார்கள். ஒரு தடவை என்னுடைய அடையாளத்தை நான் உரியமுறையில் அத்தாட்சிப்படுத்த முடியாததிருந்த படியினாலேயே கைது செய்ய வேண்டி வந்தது என்றார்கள். ஆனால் எனக்கு நிச்சயமாக தெரியும் என்னவெனில், அவர்கள் நான் யார் என்பதை அறிந்தே கைது செய்தார்கள். எனக்கு பொலிஸிலும், இராணுவத்திலும், அரச நிர்வாகத்திலும் மனிதப் பெறுமதியுடையோர் உள்ளார்கள் எனத் தெரியும். ஆனால் அவர்கள் இருக்கின்ற ஒழுங்கினை காப்பாற்றுவதற்காகக் கொடுக்கப்படுகின்ற கட்டளைகளை நிறைவேற்றும் கட்டாயத்திலிருக்கின்றார்கள். ஆகவே என்னுடைய கேள்வி அரசியல் மட்டத்திலேயே முடிவாக்கப்படவிருக்கிறது. ஜனநாயகத்தின் நெருக்கடியினை இது வெளிப்படுத்தி நிற்கின்றது. என்னுடைய அரசியல் ஈடுபாட்டின் காரணமாகவே நான் நாட்டை விட்டு வெளியேறுமாறு நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டேன் என்று விளக்கம் தரப்படுகிறது.
கௌரவ நீதிபதி அவர்களே!
எந்ந நாடென்றில்லாமல் எங்கு நான் வசிக்க நேரிட்டாலும், நான் எனது இடதுசாரிய கொள்கைகளைக் கைவிடப் போவதில்லை என அந்த நாட்டு மக்களுக்கு நான் உறுதியளிக்கிறேன். 34 வருடங்களாக இடதுசாரிய அரசியலில் என்னுடைய வாழ்க்கையினை தொடர்ந்த நிலையில், நான் வலிமையுடனும் நம்பிக்கைப்பற்றுடனும் அதனையே தொடர்வேன். நான் இங்கு வலிமை எனக் குறிப்பிடுவது யாதெனில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்குரிய பிரச்சனைகள் எதனையும் இந்த அமைப்பினால் தீர்க்க முடியாது என்ற தத்துவத்தின் மற்றும் தர்க்கவியல் நிலையாகும்.
நான் நம்பிக்கைப்பற்று எனக் கூறும்போது, சோசலிசத்துக்கான போராட்டத்தில் தம்முயிரைத் தியாகம் செய்த தோழர்களோடு எனது மனச்சாட்சியை இணையாவதை குறிப்பிடுகிறேன்.
முடிபாக, உண்மையான ஜனநாயகத்துக்கானதும், நீதிக்குமானதுமான போராட்டத்துடன் எனது கேள்வி தீர்வைப் பெறும் என்பதை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.
அந்தப் போராட்டத்தில் என்னை தொடர்ந்தும் ஈடுபடுத்துவேன் என்பதை உறுதியளிக்கிறேன். என்னுடைய இந்த விளக்கத்தினை சொல்ல வாய்ப்பினை வழங்கியதற்காக கௌரவ நீதிபதி அவர்களுக்கு நன்றி.
-புதிய ஜனநாயக மக்கள் முன்னணி-

எகிப்து விமானக் கடத்தல் - கடத்தப்பட்ட விமானத்திலிருந்த பயணிகள் சிலர் விடுதலை

கடத்தப்பட்ட எகிப்து விமானத்தில் விமானப் பணியாளர்களும் 4 வெளிநாட்டவர்கள் மாத்திரமே உள்ளதாக எகிப்திய விமான சேவை அறிக்கையொன்றில் குறிப்பிட்டுள்ளது.
எகிப்தின் அலெக்ஸ்ஸான்றியாவில் இருந்து கெய்ரோவிற்குவு பயணித்த விமானம் கடத்தப்பட்டுள்ளதோடு பலவந்தமாக சைப்ரசின் Larnaca விமான நிலையத்தில் தரையிறக்கப்பட்டுள்ளது.
விமானம் Larnaca விமான நிலையத்தில் தரையிறக்கப்பட்டபோது ஏனைய பயணிகள் விமானத்திலிருந்து இறங்கியதாகவும் தெரிவிக்கப்படுகின்றது.
முன்னதாக கடத்தப்பட்ட விமானத்தில் 55 பயணிகளும் 7 விமான பணியாளர்களும் பயணித்தாக தகவல்கள் வெளிவந்திருந்தன.
இவர்களுள் 8 பிரித்தானியர்கள் 10 அமெரிக்கர்கள் உள்ளிட்டோர் பயணித்ததாக தகவல்கள் வெளியாகியிருந்தன.
எவ்வாறாயினும் தற்போது 4 வெளிநாட்டவர்களுடன் விமானப் பணியாளர்கள் மாத்திரமே குறித்த விமானத்தில் உள்ளதாக தெரிவிக்கப்படுகின்றது.
எகிப்து விமானக் கடத்தல்
எகிப்தில் பயணிகள் விமானம் (MS181) கடத்தப்பட்ட சம்பவத்தில் பயங்கரவாத இயக்கங்களுக்கு தொடர்பில்லை என சைப்ரஸ் அதிபர் நிகோஸ் அனஸ்டாஸியட்ஸ் தெரிவித்துள்ளார்.
எகிப்து நாட்டின் அலெக்சாண்ட்ரியாவில் இருந்து கெய்ரோ நகருக்குச் சென்று கொண்டிருந்த விமானம் 80 பேருடன் நடுவானில் கடத்தப்பட்டது.
விமானத்தில் இருந்த ஒருவர் வெடிகுண்டுகள் நிரம்பிய இடுப்புப்பட்டி ஒன்றை அணிந்திருப்பதாகக் கூறியதை அடுத்து, விமானம் சைப்ரஸிலுள்ள லார்னாகா விமான நிலையத்தில் இறக்கப்பட்டது.
அதிலிருந்த பெண்கள், குழந்தைகள் பலர் பத்திரமாக விடுவிக்கப்பட்டனர்.
தன்னிடமிருந்து பிரிந்து சென்ற சைப்ரஸ் நாட்டைச் சேர்ந்த தனது மனைவியை சந்திக்க வேண்டும் எனவும் சைப்ரஸில் தனக்கு தஞ்சம் வழங்க வேண்டும் எனவும் கோரிக்கைகளை முன்வைத்து இப்ராஹிம் சமஹா என்பவர் இந்தக் கடத்தலில் ஈடுபட்டதாக சைப்ரஸ் ஊடகங்கள் செய்தி வெளியிட்டுள்ளன.
இப்ராஹிம் சமஹாவின் மனைவி விமான நிலையத்துக்கு அழைத்துவரப்பட்டு பேச்சுவார்த்தைகள் இடம்பெற்றுள்ளன.
இதனையடுத்து, இந்த விமானக் கடத்தல் பயங்கரவாதம் தொடர்பான நடவடிக்கை அல்லவென சைப்ரஸின் அதிபர் செய்தியாளர்களிடம் தெரிவித்துள்ளார்
நன்றி- நியூஸ் பெஸ்ட்

கிளிநொச்சியில் தந்தை அற்ற பிள்ளைகள் அதிகம்

கிளிநொச்சி கல்வி வலயத்துக்குட்பட்ட பாடசாலைகளில் தந்தையை இழந்த 1,459 மாணவர்கள் கல்வி கற்று வருவதாக, வலயக் கல்வித்திணைக்களத்தின் புள்ளி விவரத்தில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. 

கிளிநொச்சி கல்வி வலயத்துக்குட்பட்ட 104 பாடசாலைகளில் 32,245 மாணவர்கள் கல்வி கற்று வரும் நிலையில், கடந்த கால யுத்தம் மற்றும் பல்வேறு காரணங்களால் சுமார் 1,459 மாணவர்கள் தந்தையை; இழந்த நிலையில் உள்ளனர். இதனை விட 585 மாணவர்கள் தாய் தந்தையர்கள் இல்லாத நிலையில், சிறுவர் இல்லங்களில் தங்கியிருந்து கல்வியை தொடர்கின்றனர். 

இந்தத் தொகையில் அதிகமானோர் யுத்த காலத்தில் தந்தையை மாத்திரம் அல்லது தாய், தந்தை ஆகிய இருவரையும் இழந்தவர்கள் ஆவர். இவற்றை விட 444 மாணவர்கள் விசேட தேவைக்குட்பட்ட மாணவர்;களாக காணப்படுவதுடன், இவர்களுக்கு கிளிநொச்சி கல்வி வலயத்தில் உள்ள 17 விசேட கல்வி அலகுகளினூடாக கற்பித்தல் செயற்பாடுகள் முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகின்றமை குறிப்பிடத்தக்கது. 

மதங்களுக்கிடையில் மோதலை ஏற்படுத்த முனைகின்றார்கள்

நயினாதீவு நாகபூசணி அம்மன் ஆலயத்தை மறைக்கும் வகையில் நாகதீப விகாரைக்கு முன்பாக புத்தர் சிலை அமைக்கப்படவுள்ளதாக செய்திகளை வெளியிட்டு, மதங்களுக்கிடையில் மோதல்களை ஏற்படுத்துவதற்கு சிலர் முனைகின்றனர்' என நாகதீப விகாராதிபதி நவதகல பதுமகித்தி தேரர் தெரிவித்தார். 

வடமாகாண ஆளுநர் அலுவலகத்தில் திங்கட்கிழமை (28) நடைபெற்ற ஊடகவியலாளர் சந்திப்பின் போது  கருத்து தெரிவித்த அவர், 'நயினாதீவில் சிலை அமைப்பது தொடர்பில் வடக்கு மற்றும் தென்னிலங்கை ஊடகங்கள் பிழையாக செய்திகளை வெளியிட்டு வருகின்றன. வடக்கு மக்களின் எதிர்ப்பையடுத்து, புத்தரின் சிலை அமைக்கும் பணி நிறுத்தப்பட்டுள்ளதாக தென்னிலங்கை ஊடகங்கள் செய்தி வெளியிட்டுள்ளன. 

இதேவேளை, நயினாதீவு நாகபூசணி அம்மன் ஆலயத்தை மறைக்கும் வகையில் நாகதீப விகாரைக்கு முன்பாக புத்தர் சிலை அமைக்கப்படுகின்றன என வடக்கு ஊடகங்கள் செய்தி வெளியிடுகின்றன. உண்மையில் இந்த சிலை அமைப்பதற்கு நயினாதீவு மக்கள், மீனவர்கள் அமைப்புக்கள் என்பன ஆதரவு தெரிவித்துள்ளன. மேலும், அனைத்து அனுமதிகளும் பெற்றுதான் சிலை அமைக்க நடவடிக்கை எடுத்தோம். ருப்பினும், கடல் வள அமைச்சின் அனுமதியைப் பெறவில்லை. அதனால் தான் தற்காலிகமாக சிலை அமைக்கும் பணி நிறுத்தப்பட்டுள்ளது. நயினாதீவு நாகபூசணி அம்மன் ஆலயத்தை மறைக்கு வகையில் சிலை அமைக்கப்படவில்லை. அச்செய்தி உண்மைக்கு புறம்பானது. மதங்களுக்கிடையில் மோதல்களை ஏற்படுத்தும் நோக்கில் அந்தச் செய்தி உள்ளது' என்றார். 

25 March 2016

முஸ்லிம் அகதிகளின் கால்களைக் கழுவி முத்தமிட்டார் போப்பாண்டவர்

நாம் வேறுபட்ட பண்பாடுகள், மதங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆனால் நாம் சகோதரர்கள், நாம் அமைதியாக வாழ விரும்புகிறோம்’ என்று போப்பாண்டவர் பிரான்சிஸ் கூறியுள்ளார்.
முஸ்லிம், கிறித்துவ, இந்து அகதிகளின் கால்களைக் கழுவி முத்தமிட்ட போப்பாண்டவர், நாம் அனைவரும் ஒரே கடவுளின் குழந்தைகள் என்றார்.
பிரஸெல்ஸ் தாக்குதல்களுக்குப் பிறகு முஸ்லிம்களுக்கு எதிரான உணர்வு அதிகரித்து வருவதையடுத்து போப்பின் இந்த சகோதரத்துவ செய்கை பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளது.
ரோமுக்கு வெளியே கேசில்நுவோ டி போர்ட்டோவில் புகலிடம் நாடி வந்தவர்களிடத்தில் பேசிய போப், பிரஸெல்ஸ் தாக்குதல் ஒரு ‘போர்ச் செய்கை’ அல்ல என்று மறுத்தார்.
அகதிகளின் கால்களை போப் கழுவியது, இயேசு சிலுவையில் அறையப்படுவதற்கு முன்னதாக அப்போஸ்தலர்களின் கால்களை சேவையின் செய்கையாகக் கழுவியதன் மறுசெயலாக்கமாகக் கருதப்படுகிறது.
அதாவது பிரஸெல்ஸ் தாக்குதல் ‘அழிவின் செய்கை’ என்பதற்கு மாற்றாக புலம்பெயர்ந்தோர் கால்களைக் கழுவியதன் மூலம் சகோதரத்துவத்தை உணர்த்தும் மாற்றுச் செயலாகக் கருதப்படுகிறது.
அவர்களின் கால்களைக் கழுவ போப் மண்டியிட்டபோது அகதிகளில் பலர் கண்ணீர் விட்டு அழுதனர். புனித நீரால் அவர்களது கால்களைக் கழுவி சுத்தம் செய்த போப் கால்களை முத்தமிட்டார். இந்த நிகழ்ச்சியில் 4 பெண்களும் 8 ஆண்களும் கலந்து கொண்டனர். ஆண்களில் நைஜீரியாவிலிருந்து 4 கத்தோலிக்கர்களும், மாலி, சிரியா, பாகிஸ்தான் ஆகிய நாடுகளைச் சேர்ந்த 3 முஸ்லிம்களும் இந்தியாவிலிருந்து சென்ற ஒரு இந்துவும் அடங்குவர்.
பொதுவாக கால்களைக் கழுவும் புனிதச் சடங்கில் ஆண்கள் மட்டுமே கலந்துகொள்வர். பாதிரியார்கள் பலர் மரபு ரீதியாக 12 கத்தோலிக்க ஆண்களுக்கே இந்த சடங்கை நிகழ்த்துவர்.
ஆனால் போப், தான் பதவியேற்ற 2013 ஆம் ஆண்டில், சில வாரங்களிலேயே கத்தோலிக்கர்களுக்கு அதிர்ச்சியளிக்கும் விதமாக சிறார் முகாமுக்குச் சென்று அங்கு பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளுக்கு இதே புனிதச் சடங்கை செய்தார்.
தற்போது முஸ்லிம் அகதிகள், பெண்கள், இந்துக்கள் என்று அவரது சடங்கு புதிய பரிமாணம் பெற்றுள்ளது.

24 March 2016

தோல்விகளிலிருந்து கற்கவேண்டிய பாடங்கள் - மக்கள் ஆதரவு அற்ற எந்த விடுதலை இயக்கமும் இறுதியில் படுதோல்வியைத்தான் சந்திக்கும் - கிணற்றுத் தவளைகளுக்கு மீட்சியில்லை

இலங்கையில்  1977  இல்  ஜே.ஆர். ஜெயவர்தனா  பதவிக்கு  வந்ததும் தேர்தல்காலத்தில் அவர்  வழங்கிய  வாக்குறுதிக்கு  அமைய  1971 இல்  கிளர்ச்சிசெய்து,  குற்றவியல்  நீதி  ஆணைக்குழுவால் தண்டிக்கப்பட்டு  ஆயுள்கைதிகளாக  இருந்த  மக்கள்  விடுதலை முன்னணியினரை  விடுதலை   செய்தபொழுது,   வடக்கில்  தமிழ் இளைஞர்களின்   தமிழ் தீவிரவாதம்  வளரத்தொடங்கியிருந்தது.
அவர்கள்  மத்தியில்  உருவான  விடுதலை  இயக்கத்தில்  முதலில் பிரபாகரனும்  உமா மகேஸ்வரனும்  இணைந்திருந்தனர்.
தென்னிலங்கையில்  1971   இல் நடந்த  சிங்கள  இளைஞர்களின் கிளர்ச்சி  ஏன்  முறியடிக்கப்பட்டது ? , அந்த  இளைஞர்கள்  எவ்வாறு கைதானார்கள்  என்பதை  அந்த   இயக்கம்  முதல் கட்டமாக ஆராய்ந்தது.
தோல்விகளிலிருந்து  பாடம்  படிக்கவேண்டும்  என்பதற்காக,   மக்கள் ஆதரவு   அற்ற  எந்த  விடுதலை   இயக்கமும்  இறுதியில் படுதோல்வியைத்தான்   சந்திக்கும்  என்ற  பாடத்தை  மக்கள் விடுதலை முன்னணியிலிருந்து  கற்றுக்கொள்வதற்காக   ஒரு  தமிழ் நூலை  வெளியிட்டனர்.
இந்த  நூல்  தமிழ்நாட்டில்  அச்சிடப்பட்டிருந்தது.  நீதியரசர்  அலஸ் முன்னிலையில்  மக்கள்  விடுதலை  முன்னணி  தலைவர்  ரோகண விஜேவீரா   அளித்த  வாக்கு மூலத்திலிருந்து  சில  முக்கியமான பகுதிகளின்   தொகுப்புத்தான்  அந்த  நூல். மொழிபெயர்ப்பு  சிறப்பாக  இருந்தது.
அதில்  விஜேவீரா,  இனங்களின்  சுயநிர்ணய  உரிமை  பற்றி  சொன்ன கருத்துக்களும்  இடம்பெற்றிருந்தன.அதனை   வாசிக்கத்தொடங்கியபொழுது,   மக்கள்  விடுதலை முன்னணியின்  செயற்பாடுகள்,  அரசியல்  பொருளாதார  மறுமலர்ச்சி   மற்றும்  இளம்  தலைமுறையின்  உணர்வுகள்  பற்றிய சிந்தனைகளை   தமிழ்  மக்கள்  மத்தியிலும்  உருவாக்கவேண்டும் என்ற   எண்ணத்துடன்தான்  மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருப்பதாக நினைக்கத்தோன்றியது.
இறுதியில்--  அந்த  மக்கள்  விடுதலை  இயக்கம்  ஏன் தோல்வியடைந்தது ?  என்பதை  ஆதாரங்களுடன்  குறிப்பிட்டு நிறைவடைந்தது.
இந்த   நூல்  என்வசம்  கிடைத்தபொழுது,   அதனை  கொழும்பில் ஆமர்வீதியும்  புளுமெண்டால்  வீதியும்  சந்திக்கும்  இடத்தில் அமைந்திருந்த  ஒரு  மர ஆலை  கட்டிடத்தின்  மேல்மாடியில் அமைந்த   மக்கள்  விடுதலை  முன்னணியின்  அலுவலகத்திலிருந்த ரோகண  விஜேவீராவுக்கு  வாசித்துக்காண்பித்தேன்.
அவர்   சிரித்துக்கொண்டு  கேட்டார்.   " அலஸ்  முன்னிலையில் சமர்ப்பித்த  தனது வாக்கு மூலத்தை  அழகாக  தமிழில்  மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள் " -  என்று   மாத்திரம்  அவர்  சொன்னார்.   தோல்விக்கான  காரணங்களை  தாம்  கூட்டங்களில்  விளக்குவதாகச் சொன்னார்.
கட்சியின்   செயலாளர்  லயனல்  போப்பகே,   தாம்  சிறையிலிருந்த வேளையில்   எழுதிய  இனங்களின்  சுயநிர்ணயம்  என்ற  நூலை தமிழில்   வெளியிட   விரும்பினார்.
அந்த  நூல்  பின்னர்  தமிழிலும்  ஆங்கிலத்திலும்  வெளியானது.
சிறையிலிருந்து  எழுதப்பட்ட  பல  குறிப்புகள்  பின்னாளில் உலகப்பிரசித்தம்  பெற்று  பல  மொழிகளில் பெயர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன.   காந்தி,   நேரு,  மண்டேலா   மட்டுமன்றி பிடல்  காஷ்ரோ,   சேகுவேரா  முதலானோரின்  நூல்களும்  அவ்வாறு பலமொழிகளில்   கிடைக்கின்றன.
தமிழகத்தின்   அரசியல்  தலைவர்கள்  முதல்  கவிஞர்கள், பத்திரிகையாளர்களும்   தமது  சிறைக்குறிப்புகளை எழுதியிருக்கின்றனர்.
அதுபோன்று   புஷ்பராசா  (ஈழப்போராட்டத்தில்  எனது  சாட்சியம்) , புஷ்பராணி  (  அகாலம்)   ஆகியோரும்   தமது  சிறைவாழ்க்கை   பற்றி எழுதியிருக்கின்றனர்.
இலங்கையில்  இறுதிப்போருக்குப்பின்னர்,   கோர்டன்வைஸ்   எழுதிய கூண்டு,     ஃபிரான்ஸிஸ்   ஹரிசன்    எழுதிய   ஈழம்: சாட்சியமற்ற போரின்   சாட்சியங்கள்   என்பனவும்   மக்களிடம்  பிரபல்யம் பெற்றன.   இந்த  ஆசிரியர்களினால்  ஆங்கிலத்தில்  எழுதப்பட்ட இந்நூல்கள்  ஏன்  தமிழில்  வெளிவந்தன  என்ற  கேள்விக்கான பதிலும்  1977 -78    காலப்பகுதியில்  வெளியான  விஜேவீராவின் சிங்கள  வாக்குமூலம்  ஏன்  தமிழில்  புலிகளினால்  வெளி வந்தது என்பதற்கான   பதிலும்  ஒரு  புள்ளியில்தான்  சந்திக்கின்றன.
தேவைகளின்  நிமித்தம்  என்பதே  அந்த  புள்ளியில்  இருந்து கிடைக்கும்   பதில்.
------------
சிவகாமி  தமிழினி  எழுதியிருக்கும்,  ஒரு  கூர்வாளின்  நிழலில் நூலை  அவர்   சிங்களத்திலும்  வெளியிடுவதற்கு  விரும்பியிருக்கிறார்   என்பதையும்  தற்போது  ஊடகங்களில் தொடரும்   தமிழினி  அமளியிலிருந்து  அறியமுடிகிறது. 
அதன்   மூலப்பிரதி  தர்மசிறி  பண்டாரநாயக்கா  என்ற  இலங்கையில் பிரபலமான   சிங்கள  திரைப்பட  இயக்குநர்  வசம்  மொழிபெயர்ப்பு முயற்சிக்காக   சென்றிருப்பதாகவும்  விரைவில்   சிங்களப்பிரதி வெளியாகவிருப்பதாகவும்  தகவல்  வெளியாகியிருக்கிறது.  தர்மசிறி பண்டாரநாயக்காவும்  முற்போக்காளர்.     இவருடைய   படங்களுக்கு சர்வதேச   விருதுகளும்  கிடைத்துள்ளன.   பல  நாடகங்களையும் இயக்கியுள்ளார்.
தமிழினி  தடுத்துவைக்கப்பட்டிருந்த  காலத்தில்  நாடெங்கும்  அவர் குறித்து   பலதரப்பட்ட  அவதூறு  பிரசாரங்களும்  பரவியிருந்தன. அவர்   விடுதலையானதும்  வடமாகண  சபைத்தேர்தலில் நிற்கப்போகிறார்  என்றும்  கதையளந்தார்கள்.
புனர்வாழ்வு   முகாமிலிருந்து  ஒரு  சுற்றுலாவுக்கு  கொழும்புக்கு அவர்   அனுப்பிவைக்கப்பட்டபோது,   ஒரு  அமைச்சர்  அவரிடம் அரசியலுக்கு  வாருங்கள்  என்றும்  அழைத்திருக்கிறார்  என்ற செய்தியையும்  கூர்வாளின்  நிழலில்  நூலில்  காணமுடிகிறது.
தன்மீது   சுமத்தப்பட்ட  பழிகளை  துடைத்தெறியவேண்டும்  என்ற எண்ணமும்   அவருக்கு  இருந்திருக்கலாம்.   அதனால்  தன்னைப்பற்றி பெரும்பான்மை   இனம்  கொண்டிருந்த  பொதுவான  கருத்தியலுக்கு பதில்   வழங்குவதற்கு  அவர்  விரும்பியதுதான்,   இன்று  தமிழ்  ஈழ உணர்வாளர்களின்   வயிற்றில்  புளியைக்கரைத்துவிட்டது.
சிங்களத்தில்  இந்நூல்  வெளிவந்தால்  அது  ஈழப்போராட்டத்தையே கேள்விக்குள்ளாக்கிவிடும்   என்று  இன்றும்  ஈழக்கனவுடன்,   முன்னாள் போராளிகளுக்காக   எதுவும்  செய்யாமல்   போர்  முடிந்து  எழு ஆண்டுகளாகப்போகும்   சூழலிலும்  தமது  தாயகத்தின்  பக்கம் எட்டியும்   பார்க்காமல்,   முகநூல்களில்  தமது  பொச்சரிப்பை உமிழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.
சிங்கள  மொழிபெயர்ப்புகளை  தீண்டத்தகாத  பண்டமாக  பார்த்து அவற்றில்   சரக்குத்தேடும்  தரப்பினர்  சகோதர  இனத்தை விரோதியாகவே  தொடர்ந்தும்  பார்க்கின்றனர்.   இந்நிலைதான் சிங்களத்தீவிரவாதிகளிடமும்   இருக்கிறது.
இரண்டு   தரப்பு  இனவாதங்களும்  தீவிரவாதங்களும்தான்  முடிவில் எமது   தேசத்தை  அழிவைநோக்கி  தள்ளிச்சென்றன.
-----------------
இன்றைய  சம்பவம்  நாளைய  வரலாறு  என்போம்.   தமிழினி  தமிழ் ஈழ   விடுதலைப்போரில்  சாவின்  வாசல்களை  சந்தித்து திரும்பியிருந்தமையினால்,   தன்னைப்போன்று  அந்த  வாசலுக்கு தள்ளப்பட்ட   ஆயிரக்கணக்கான  இளம்  தளிர்கள்  குறித்து  உருக்கமாக  பதிவுசெய்துள்ளார்.
(சைனா கெய்ரெற்சி. (China Keitetsi) எழுதிய குழந்தைப்போராளி புதினத்தை வாசித்துப்பாருங்கள்)
தோல்வியிலிருந்துதான்  பாடம்  கற்கவேண்டும்.  அதனால்தான்  அன்று   விஜேவீராவின்  வாக்குமூலத்தை  புலிகள்  ஆராய்ந்தனர்.  விஜேவீரா  தாம்  சந்தித்த  தோல்வியை  சுயவிமர்சனத்துக்குட்படுத்தி ஜனநாயகப் பாதைக்குத்   திரும்பி  கட்சியை  வளர்த்து  பதிவுசெய்து மாவட்ட  சபைத்தேர்தல்  முதல்  ஜனாதிபதித்  தேர்தல்வரையில் சந்தித்தார்.
அவர்   ஜே.ஆரை  எதிர்த்து  போட்டியிட்டபோது,   கொப்பேகடுவ ஸ்ரீலங்கா  சுதந்திரக்கட்சியின்  சார்பில்  போட்டியிட்டு  இரண்டாம் இடத்தையும்   விஜேவீரா  மூன்றாம்  இடத்தையும்  பெற்றிருந்தனர். இடது சாரித்தலைவரும்  முன்னாள்  அமைச்சருமான  கொல்வின் ஆர் டி. சில்வா   நான்காம்  இடத்திற்கு வந்தார்.
அந்தத்தேர்தலில்  குமார்  பொன்னம்பலமும்  போட்டியிட்டார். இதனை   பின்னாளில் (2015 இல் ) குருநாகல்  மாவட்டத்தில்  போட்டியிட்ட   சிவாஜிலிங்கத்துடன்  ஒப்பிடலாம்.
கொல்வின்,   ஜே.ஆரின்  பால்யகால  நண்பர்.   தேர்தல்  முடிவுகள் கொழும்பு   நகரசபை  மண்டபத்தில்  அறிவிக்கப்பட்டபொழுது,   ஜே.ஆர்.  நாட்டு  மக்களுக்கு  நன்றிதெரிவித்து  பேசியதையடுத்து, அவர்  அருகில்   நின்றவாறு   தமக்கு  வாக்களித்த  மக்களுக்கு நன்றிதெரிவித்தவர்  கொல்வின்.
கொல்வின்   பெற்ற  வாக்குகளை  விட  விஜேவீரா  பெற்ற  வாக்குகள் இரண்டு   மடங்கு   அதிகம். அவ்வேளையில்   பிரபல  கேலிச்சித்திரக் கலைஞர்  விஜேசோமா ஒரு  கேலிச்சித்திரம்  வரைந்தார்.
ஜே.ஆர்.  இடையில்   கறுப்பு பட்டி  அணிந்து  கராத்தே   அடிக்கிறார். தரையில்  கொப்பேகடுவ,  விஜேவீரா,   கொல்வின்,  குமார் பொன்னம்பலம்   வீழ்ந்து  கிடக்கின்றனர்.   அவர்களின்  அருகே   ஒரு மரத்தின்  பின்னால்  மறைந்து  நிற்கும்  ஒரு  புலி  பதுங்கியிருந்து அனைத்தையும்    பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது.
அந்தப்புலி  - பின்னர்  பாய்ந்தது  என்பது  வரலாறு.   அந்தப்புலிக்கு  காமினி திசாநாயக்கா   வரையில்  பலரும்  பலியானதுடன்,   பிரேமதாசா   மற்றும்  அமிர்தலிங்கம்,   ரஜீவ் காந்தி  உட்பட  புலிகளின் தளபதி    மாத்தையாவும்   பலியாகினார். சந்திரிக்கா   ஒரு  கண்ணை   இழந்தார். ஜே.ஆர். அரசியலிலிருந்து  ஒதுங்கி  இயற்கை  எய்தினார்.
விஜேவீரா,  1971  இல்  தோல்வியடைந்து   1978   இல்  சிறையிலிருந்து மீண்டு  ஜனநாயகப்பாதைக்கு   வந்திருந்த  நிலையில்  1983 இனக்கலவரத்தை   ஜே.ஆர்.  தந்திரோபாயமாக  இடதுசாரிகள்  மீது சுமத்தியதனால்   விஜேவீராவும்  அவருடைய  தோழர்களும் தலைமறைவாகினர்.
இந்நிலையில்   லயனல் போப்பகே   சிறைவைக்கப்பட்டு  பின்னர் விடுதலையானார். ஜே.ஆர். எதிர்பார்த்தது  நடந்தது.   தலைமறைவில்  இயங்கும் இயக்கங்கள்   மீண்டும்   கிளர்ச்சி  செய்யும்  என்ற  எதிர்பார்ப்பு அவரிடம்  இருந்தது.   அதற்கான  ஒரு  சந்தர்ப்பத்தை  அவரே இந்தியாவுடன்   செய்துகொண்ட  ஒப்பந்தம்  மூலம் உருவாக்கிக்கொடுத்தார்.
விஜேவீரா  குடும்பத்துடன்  கைதானார்.   பின்னர்  அவரும்  உபதிஸ்ஸ   கமநாயக்காவும்  வேறு  வேறு  சந்தர்ப்பங்களில் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டு   எரிக்கப்பட்டனர். பீனிக்ஸ் பறவை போன்று   மக்கள்  விடுதலை  முன்னணி   மீண்டும் எழுந்தது.    இன்று  பிரதான  எதிரணியாக  வளர்ந்துள்ளது.
காரணம் -  வரலாறு  கற்றுத்தந்த  பாடம்தான்.
இவர்கள்   தமது  தலைவர்  மறைந்துவிட்டதை  ஏற்றுக்கொண்டு முன்னைய  தோல்விகளையும்  ஒப்புக்கொண்டு  மக்களிடம்  திரும்பி வந்தனர்.
தவறுகளிலிருந்து  பாடம்  கற்றால்தான்  முன்னேற  முடியும். நோயிலிருந்துதான்  மருத்துவ  சிகிச்சைகள் கண்டுபிடிக்கப்படுகின்றன.
தமிழினி   தனது  நூலில்  அதனைத்தான்  செய்திருக்கிறார். இன்றுவரையில்  தமது  தலைவர்  மீண்டும்  வருவார்  என்று கிணற்றுத்தவளைகளாக   கத்திக்கொண்டிருப்பவர்களின்   முடிவு இறுதியில்   மாரிகாலத்தவளைக்கு  ஒப்பானதாகத்தான்  அமையும்.
உணவு  தொடர்ச்சியாக  ஜீரணமாகாவிட்டால்  அதற்குரிய சிகிச்சையை   பெறல்வேண்டும்.   அதுபோல்  உண்மையை ஜீரணிக்கமுடியாதுபோனால்,    உளவியல்   சிகிச்சைக்கு ஆளாகவேண்டும்.
----------
ஈழவிடுதலைப்போராட்டத்தில்   கிடைத்த  மூன்று அரியசந்தர்ப்பங்களை  தவறவிட்ட   நிகழ்ச்சிகள்   தமிழினியின் நூலில்   தெரிகிறது.   தனது  தந்தையை  ஒரு  விபத்தில்  இழந்தவர். சகோதரிகள்   இருவரும்  வீட்டில்  எவருக்கும்  தெரியாமல் மட்டுமல்ல   தமக்குள்ளும்  மறைத்துக்கொண்டு  போர்க்களத்தின் முகாமுக்கு   பயிற்சிக்கு  வந்திருக்கின்றனர்.   தங்கையை பறிகொடுக்கிறார்.   சகபோராளிகளை  கண்முன்னே   இழக்கிறார்.
கௌசல்யனுடன்  புறப்பட்ட  பயணத்தில்  மயிரிழையில்  தப்புகிறார். சுமார்   18   வருடங்கள்    அர்ப்பணிப்புடன்    இணைந்திருந்த போராட்டம் இறுதியில்   அர்த்தமற்ற  போர்  என்ற  முடிவுக்கு  வருகிறார். இந்தப்போரில்  புலிகள்  ஒருவேளை   வெற்றிபெற்றிருந்தால்,   இந்த நூலை   தமிழினி  எழுதியிருக்கமாட்டார்.   இன்று  தமிழினி  அமளியும் தோன்றியிருக்காது.   ஆனால்,  அவர்கள்  எதிர்பார்த்திருந்த  தமிழ் ஈழம்  அவர்கள்  தலைமையில்  எப்படி  இருந்திருக்கும்  என்று கற்பனைசெய்து  பார்த்தால்  நாம்  மற்றும்  ஒரு   வரலாற்றைத்தான் தரிசித்திருப்போம்.
தமிழினியின்  நூலில்  அவருடைய  வெலிக்கடை  சிறை அனுபவங்கள்   முக்கியமானவை.   அதனைப்படித்தபொழுது புஷ்பராணியின்  அகாலம்  நூலும்  கிரண்பேடியின்  நான்  துணிந்தவள்  நூலும்  நினைவுக்கு வந்தன. திகார்   சிறையில்  நிலவிய  சீர்கேட்டை  களைந்து  அதனை  மறுசீரமைக்க  கிரண்பேடி  கடுமையாகப்பாடுபட்டார்.    அங்கிருந்த போதை  வஸ்து  பாவனையாளர்களை  திருத்துவதற்கு  அவர் மேற்கொண்ட  முயற்சிகளினால்  அங்கு  கைதிகள்  மத்தியில்  ஒரு தேவதையாகத்தான்    பார்க்கப்பட்டார்.
தமிழில்   மாத்திரம்  இதுவரையில்  15   இற்கும்   மேற்பட்ட மறுபதிப்புகளை   அந்த  நூல்  கண்டுவிட்டது.   முதலில்  ஆங்கிலத்தில்   வெளியாகி  புகழ்பெற்றதையடுத்து  தமிழுக்கு  வந்தது.
இன்று   இலங்கையில்  சிறைச்சாலைகள்  மறுசீரமைப்பு  அமைச்சர் ஒரு தமிழர்.   இன்றும்  இலங்கை   சிறைகளில்  அரசியல்கைதிகள் போதை  வஸ்து  கடத்தல்காரர்கள்  மத்தியில்தான் சிறைவைக்கப்பட்டுள்ளனர்.
இலங்கையில்  அன்றாடம்  பத்திரிகைகளைப் புரட்டினால்  போதை வஸ்து  கடத்தல்  சம்பந்தப்பட்ட  செய்திகளும் -  இந்த  வர்த்தகத்தில் ஈடுபடும்  பாதாள  உலகக்கோஷ்டிகள்  பற்றிய  செய்திகளும்  அவை மேற்கொள்ளும்   துப்பாக்கிச்சமர்கள்  பற்றிய  செய்திகளைத்தான் காணமுடிகிறது.
முன்னர்  வடபிராந்தியக்கடலில்  ஆயுதங்கள்தான்  வந்தன.   இன்று கேரளகஞ்சா    வந்துகொண்டிருக்கிறது. தமிழினியின்   நூலில்  சொல்லப்பட்டுள்ள  பல  விடயங்கள்  சிங்கள மக்களுக்கும்   ஆங்கில  வாசகர்களுக்கும்  தெரியவேண்டும். முக்கியமாக    சிறைச்சாலை   மறுசீரமைப்பு  அமைச்சர் தெரிந்திருக்கவேண்டும்.
சிறை   அதிகாரிகளின்  மத்தியில்  விழிப்புணர்வை   ஏற்படுத்த நடவடிக்கை   தேவை. அதனால்   தமிழினியின்  நூல்  சிங்களத்திலும்  ஆங்கிலத்திலும்  வரவேண்டும்.
புலிகளின்  புனிதப்போராட்டத்தை   தமிழினி  கொச்சைப்படுத்திவிட்டார்   என்று  புலன்பெயர்ந்து  புலம்புபவர்கள் இதுவரையில்   அந்த  முன்னாள்  போராளிகளுக்கு  எதனை  புனிதமாகச்செய்துவிட்டார்கள்   என்பதை  தமது  மனச்சாட்சியை உலுக்கிக்கேட்டுக்கொள்ளவேண்டும்.
-----------------------
இலங்கையில்  மொழிபெயர்ப்பு  முயற்சிகள்  பற்றியும் அவுஸ்திரேலியாவில்   மொழிபெயர்ப்பு  முயற்சிகள்  பற்றியும்  வேறு வேறு   சந்தர்ப்பங்களில்  இரண்டு  கட்டுரைகள்  எழுதியிருக்கின்றேன். அதில்   முதலாவது  கட்டுரை  சில  ஆண்டுகளுக்கு  முன்னர் வெளிவந்து   ஆங்கிலத்திலும்  சிங்களத்திலும் மொழிபெயர்க்கப்ட்டதுடன்,  இலங்கையில்  ஒரு  சிங்கள  இதழிலும் வெளியாகி,   முன்னாள்  அமைச்சர்  வாசுதேவ  நாணயக்காரவிடம் சேர்ப்பிக்கப்பட்டதாக   ஒரு   நண்பர்  தகவல்  தந்திருந்தார்.
இலங்கையில்   தெனகமஸ்ரீவர்தன,   மடுள்கிரியே  விஜேரத்தின,   உபாலி லீலாரத்தின,    திக்குவல்லை  கமால்,  ஏ.சி. எம். கராமத், சுவாமிநாதன்   விமல்,   முகம்மட்  ரசூக்,   ஜி.ஜி. சரத் ஆனந்த,  அதாஸ் பியதஸ்ஸி ,    இப்னு அசூமத்  ஆகியோர்  பல  தமிழ்ப்படைப்புகளை சிங்களத்திற்கு    மொழிமாற்றம்  செய்துள்ளனர்.
இவர்களின்    உழைப்பின்  பெறுமதி  தெரியாமல்  பிதற்றுபவர்களும் எம்மத்தியில்    இருக்கின்றனர்.
மல்லிகை ஜீவா,   ஞானம்  ஞானசேகரன்,   தெளிவத்தை  ஜோசப், சடகோபன்,    செ. கணேசலிங்கன்,   நீர்வை பொன்னையன், உதயணன், சி.வி.வேலுப்பிள்ளை - செங்கைஆழியான்,    முருகபூபதி,   திக்குவல்லை கமால்,  மு. சிவலிங்கம்,    மலரன்பன்,   நடேசன்,   டென்மார்க்  ஜீவகுமாரன்  உட்பட பலருடைய   நூல்கள்  சிங்களத்தில்  கிடைக்கின்றன.
தமிழகத்தின்  ஜெயகாந்தனின்  அக்கினிப்பிரவேசம்,   புதுமைப்பித்தனின்  சாபவிமோசனம்  இரண்டு    பெண்களின்   (கங்கா - அகலிகை )   துயரம்  பற்றி  பேசிய  பிரபல்யம்  பெற்ற  கதைகள். இன்று    அவையும்  சிங்களத்தில்  கிடைக்கின்றன.  பாரதியின்   கவிதைகள்  பாரதியின்  வரலாறு  என்பனவும்  சிங்கள வாசகர்களுக்கு   அவர்களின்  மொழியில்  கிடைத்துள்ளது.
-------
தமிழினியின்  நூல்  குறித்தும்  அதன்  பின்புற  அட்டையில் பதிவாகியிருககும்   கருத்து  பற்றியும்  தொடர்ந்திருக்கும்  அமளிக்கு மத்தியில்,    அந்த  நூல்  இலங்கையிலும்  தமிழகத்திலும் வெளிநாடுகளிலும்    கருத்தூன்றிப் படிக்கப்படுகிறது.
 அதனைத்தாங்க    முடியாத  தவளைகள்  கத்திக்கொண்டிருக்கின்றன.


முருகபூபதி

நன்றி - தேனீ